باقلاء

باقلاء. [ ق ِ ] ( ع اِ ) باقلا. فول. باقلی. جِرجِر. ( تاج العروس ) ( منتهی الارب ). دانه ایست معروف و به لغت شام آن را فول هم گویند. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). باقله. ( فرهنگ شعوری ج 1 ص 192 ). واحد آن باقلاة و باقلاءة است. ( از اقرب الموارد )، مصغر آن بویقلة است و جمع آن بواقل. ( از تاج العروس ).
- باقلاء اسکندریه؛ وزنی است معادل نه قیراط.
- باقلاء قبطی؛ حَمَسَه. حامسه. عالوطا. گیاهی است. باقلای قبطی و باقلای نبطی نوع ریزه ٔباقلای معروف است و بقدر ترمس و سیاه رنگ، منبت آن آبهای ایستاده و بیخ آن سطبر مانند بیخ نی و برگ آن بزرگتر از برگ باقلای بستانی و گل آن سرخ بقدر گل سرخ،طبیعت آن سرد و خشک و با رطوبت فضلیه، بسیار قابض وموافق معده و بهترین ادویه است جهت قرحه امعاء و اسهال مزمن. ( از مخزن الادویه ص 131 ).
- باقلاء مصری؛ تُرمُس. ( منتهی الارب ). قیطاقون. ( بحر الجواهر ). نوعی باقلای کوچکی است که در مصر میشود. غیرترمس. ( فهرست مخزن الادویه ). ترمس است و گفته شود بارزد، به پارسی پرزد گویند. بهترینش آن بود که صافی و زرد و نرم و تیزبوی باشد. گرم است در سیوم و خشکست در دوم، چون دو درم از او در آب و گلاب حل کرده بیاشامند حیض براند و بچه بیندازد و دفع جمیع زهرها کند و نقرس و عرق النسا را نفوذ دهد و بواسیر را سودمند آید و سنگ گرده و مثانه بریزاند و مضر است به سر و مصلحش اشق است و بدلش بوزن آن سکبینج و نیم وزن آن جاوشیر.
- باقلاء مصریه؛ وزنی معادل چهل و هشت شعیره و آن دوازده قیراط باشد. و رجوع به باقلاة شود.
- باقلاء هندی؛ قسم اخیر فشغ است. ( فهرست مخزن الادویه ).
- باقلاء یونانیه؛ وزنی است معادل بیست و چهار شعیره.

💡 بعضى ديگر از طوائف صابئى ها، كسانى بوده اند كه ماهى را حرام ميدانسته اند ازترس اينكه مبادا كف باشد و نيز جوجه را، چون هميشه حالت بت دارد و نيز سير را حرامميدانستند، براى اينكه صداع مى آورد، و خون را ميسوزاند، و يا منى را ميسوزاند با اينكهقوام عالم بوجود منى است، باقلاء را هم حرام ميدانستند، براى اينكه بذهن غلظت داده،فاسدش مى كند، ديگر اينكه اولين باريكه باقلاء روئيده شد، در جمجمه يك انسان مردهروئيده شد.