بدرالدین تبریزی

[ویکی فقه] بدرالدین تبریزی، معمارِ مقبره جلال الدین رومی (مولوی) و از جمله دانشمندان قرن هفتم می باشد.
وی اهل قونیه و از اصحاب جلال الدین رومی و احتمالاً از ایرانیان اهل علم و صناعتی بود که پس از حمله مغول به ایران، در اواسط قرن هفتم، به آسیای صغیر کوچ کردند.
ویژگی ها
مجدالدین فریدون بن احمد سپهسالار و شمس الدین احمد افلاکی گذشته از اشاره به ارادت او به جلال الدین، فضایل بسیاری برای وی برشمرده اند و او را در نجوم، رقوم و هندسه، سیمیا و کیمیا، سحریّات و حل خواص نیرنجات (یا: نارنجات = علم الحیل) متبحر دانسته اند.حتی افلاکی، نظر «اصحاب عظام» جلال الدین را درباره وی نقل کرده و گفته است: «مردی بود ذوفنون و در فنّ کیمیا و صنعت سیمیا بوعلی سینا بود و در حکمت... سقراط ثانی و افلاطون یونانی».
شاگردان
عبدالباقی گولپینارلی، به نقل از ثاقب مصطفی دده مؤلف کتابِ سفینه نفیسه مولویان (تألیف ۱۱۴۸، چاپ ۱۲۸۳ در مصر) در تاریخ مشایخ و چلبیان طریقت مولویه، شمس الدین احمد افلاکی را از شاگردان بدرالدین تبریزی دانسته است. (۱۳۶۶ ش، ص ۱۷۰) به گفته او از رساله سپهسالار مجدالدین فریدون چنین برمی آید که بدرالدین تبریزی کیمیاگری می کرده و احتمالاً افلاکی نزد او کیمیا آموخته است.
ساخت مقبره
...

💡 او احتمالاً مانند دیگر هنرمندان و دانشمندان ایرانی هم دوره خود، پس از حمله مغولان به ایران، در جستجوی امنیت به ناحیه آناتولی کوچ کرد. در کتاب مناقب‌العارفین، نوشته شمس‌الدین احمد افلاکی، آمده که او در زمینه‌های ستاره‌شناسی، ریاضیات، هندسه، کیمیاگری، فلسفه و موسیقی نیز دانش داشته‌است. افلاکی در تمجید از بدرالدین تبریزی، او را سقراط دوم و افلاطون خطاب می‌کند.

💡 بدرالدین تبریزی معمار و اندیشمند ایرانی بود که در آناتولی می‌زیست.