برمایه

برمایه. [ ب ِ / ب َ ی َ ] ( اِخ ) برمایون. پرمایون. نام گاوی که فریدون را شیر داد. ( از برهان ):
همان گاو کش نام برمایه بود
ز گاوان ورا برترین پایه بود.فردوسی.یکی گاو برمایه خواهد بدن
جهانجوی را دایه خواهد بدن.فردوسی.کجا نام آن گاو برمایه بود
تو گفتی که بر تنْش پیرایه بود.فردوسی.رجوع به برمایون و پرمایون شود.
برمایه. [ ب َ ی َ / ی ِ ] ( ص مرکب ) مقابل فرومایه. ( یادداشت دهخدا ). رجوع به فرومایه شود.

مقابل فرومایه.

بَرمایه
(یا: بَرمایون) در شاهنامه، گاوی که فریدون را در کودکی شیر داده است. تولد فریدون با برمایه هم زمان بود. پوست برمایه مانند پرهای طاووس رنگارنگ (هر مو به رنگی) بود. دانایان و ستاره شناسان با دیدن چنین گاوی بر او گرد آمدند. ضحاک نیز در جست وجوی این گاو برآمد. فرانک، با کشته شدن شوهرش آبتین از نگهبان مرغزاری که برمایه در آن به سر می برد، خواست که از فریدون نگهداری و با شیر برمایه او را تغذیه کند. فریدون سه سال از شیر برمایه خورد، تا ضحاک از جایگاه او آگاه شد و برمایه را با دیگر چهارپایان آن مرغزار کشت. اما پیش تر، فریدون را مادرش نجات داده بود.

💡 بیامد ازان کینه چون پیل مست مران گاو برمایه را کرد پست

💡 فرانک، مادر فریدون، بی‌شوهر ماند و وقتی دانست ضحاک در خواب دیده که شکستش به دست فریدون است بیمناک شد. فریدون را که کودکی خردسال بود برداشت و به چمن‌زاری برد که چراگاه گاوی نامور به نام بُرمایه بود. از نگهبان مرغزار با زاری در خواست کرد که فریدون را چون فرزند خود بپذیرد و به شیر برمایه بپرورد تا از ستم ضحاک دور بماند.

💡 بر مادر مسکینت از دیده به خاک افشان خونی که فریدون ریخت از کشتن برمایه

💡 بَرمایَه (پرمایه) که به ندرت با ضمّ نخست و به صورت پُرمایَه نیز خوانده شده‌است، در شاهنامه نام یکی از برادران فریدون است. بر اساس روایت فردوسی، برمایه و کیانوش، برادران مهتر فریدون بودند که به فرمان او آهنگران را گرد آوردند تا گرز گاوسر را بسازند. آنگاه دو برادر نیکخواه با فریدون برای برانداختن ضحاک تازی همراه شدند.

💡 کجا نامور گاو برمایه بود که بایسته بر تنش پیرایه بود