علم به تاویل

[ویکی فقه] علم به تأویل (قرآن). تاویل در اصل لغت به معنی بازگشت دادن چیزی است، بنابراین هر کار و یا سخنی را که به هدف نهایی برسانیم تاویل نامیده می شود. در قرآن علم تاویل به خدا و رسول نسبت داده شده است.
موسی -علیه السلام-، در پی آموختن علم تاویل از حضرت خضر - علیه السلام - بود:قال له موسی هل اتبعک علی ان تعلمن مما علمت رشدا «موسی به او گفت آیا تو را به شرط اینکه از بینشی که آموخته شده ای به من یاد دهی پیروی کنم.» قال هـذا فراق بینی وبینک سانبئک بتاویل ما لم تستطع علیه صبرا. «گفت این (بار دیگر وقت) جدایی میان من و توست به زودی تو را از تاویل آنچه که نتوانستی بر آن صبر کنی آگاه خواهم ساخت.»
[ویکی فقه] علم به تاویل (قرآن). تاویل در اصل لغت به معنی بازگشت دادن چیزی است، بنابراین هر کار و یا سخنی را که به هدف نهایی برسانیم تاویل نامیده می شود. در قرآن علم تاویل به خدا و رسول نسبت داده شده است.
موسی -علیه السلام-، در پی آموختن علم تاویل از حضرت خضر - علیه السلام - بود:قال له موسی هل اتبعک علی ان تعلمن مما علمت رشدا «موسی به او گفت آیا تو را به شرط اینکه از بینشی که آموخته شده ای به من یاد دهی پیروی کنم.» قال هـذا فراق بینی وبینک سانبئک بتاویل ما لم تستطع علیه صبرا. «گفت این (بار دیگر وقت) جدایی میان من و توست به زودی تو را از تاویل آنچه که نتوانستی بر آن صبر کنی آگاه خواهم ساخت.»
← دیدار معلم بزرگ
از ظاهر کلام برمی آید که ضمیر (تأویله) تنها به متشابه برمی گردد، و در نتیجه علم به تاویل قرآن در انحصار خداوند و راسخان در علم قرار دارد:... و ما یعلم تاویله الا الله والرسخون فی العلم... «اوست کسی که این کتاب (قرآن) را بر تو فرو فرستاد پاره ای از آن آیات محکم (صریح و روشن) است آنها اساس کتابند و (پاره ای) دیگر متشابهاتند (که تاویل پذیرند) اما کسانی که در دلهایشان انحراف است برای فتنه جویی و طلب تاویل آن (به دلخواه خود) از متشابه آن پیروی می کنند با آنکه تاویلش را جز خدا و ریشه داران در دانش کسی نمی داند (آنان که) می گویند ما بدان ایمان آوردیم همه (چه محکم و چه متشابه) از جانب پروردگار ماست و جز خردمندان کسی متذکر نمی شود.»
← دیدگاه تفسیر نمونه
۱. ↑ کهف/سوره۱۸، آیه۶۶.
...

💡 و ثانيا: اگر بعد از زنده شدن، علم به قدرت خدا پيدا كرده باشد بايد گفته باشد:علمت يعنى حالا فهميدم، و يا تعبيرى نظير اين كرده باشد.

💡 امام گريست و از سفر خود احساس خطر كرده با علم به اينكه ديگر بازگشتى نخواهدبود، فرزند خود امام على هادى را به عنوان امام بعدى چنين معرفى نمود: ((اين سفرىاست كه از آن بر من بايد بيمناك بود امام پس از من فرزندم على خواهد بود...))(40).

💡 جاهل وقتى به عيبهاى خود مى نگرد ناراحت نمى شود، و وقتى نصيحت مى شودقبول نمى كند. با اينكه علم به جهل خود دارد(جهل بسيط) باز هم خطا مى كند و به لغزش روى مى آورد.(257)

💡 و گفت: هر که بسنده کند از علم به سخن بی‌زهد در زندقه افتد و هر که بسنده کند به نفقه بی‌ورع در فسق گرفتار شود و هر کهٔ باوصاف عبودیت جاهل بود باوصاف ربوبیت جاهل‌تر بود.

💡 ز غرور شمع و تعینش همه وقت می‌رسد این نوا که علم به سر کش و ناز کن به همین کلاه و همین کمر