سنت در فقه سیاسی

[ویکی فقه] ایده »تخصصی نمودن فقه « از دیرباز حوزه ها را به خود سرگرم کرده است؛در عین حال نبود همت و برنامه ریزی مناسب در خصوص ایجاد و تعمیق شاخه های تخصصی فقه، به اختصاص یافتن امکانات حوزه به »فقه عمومی«، و در نتیجه هضم شدن قابلیت ها و دقت های فقیهان در اشتهای سیری ناپذیر فضاهای عام نگر در فقه انجامیده است.
منبع شناسی رشته های تخصصی فقهی، گامی مهم در ایجاد و راه اندازی رشته های جدید فقهی است. شناخت این منابع در فقه سیاسی، از همین خاستگاه اهمیت و ضرورت می یابد.در حلقه بحث پیشین از قرآن سخن به میان آمد، و در این حلقه به سنت می پردازیم. سنت، دومین منبع فقه سیاسی است. فقه معاملات و عبادات و... به صورت گسترده ای از سنت (به ویژه سنت قولی) تغذیه می کنند.پرسش آن است که آیا این معادله در مورد فقه سیاسی نیز صادق است؟ و آیا سرنوشت مسائل این شاخه فقهی نیز عمدتاً با رجوع به روایات و سنت رقم می خورد؟ یا آنکه سهمی بیشتر از تأثیرگذاری بر سرنوشت قضایای فقه سیاسی در مراجعه به منابع دیگر، همچون قرآن و یا عقل، اختصاص می یابد؟مقاله حاضر درصدد است با افکندن نگاهی کلی به »نقش شناسی سنت در فقه سیاسی«، زوایا و ابعاد این موضوع مهم را بررسی و ارائه نماید.از این رو مبحث را در دو محور پی می گیریم:اول:پیش ذهنیت های لازم برای شکل دهی به فقه سیاسی.دوم:نقش شناسی سنت در فقه سیاسی.
پیش ذهنیت های لازم در شکل دهی به فقه سیاسی
← توجه به مراحل شکل دهی به فقه سیاسی
محورهای بحث عبارت اند از:الف) ظرفیت ها و فرصت های نهفته در سنت فعلی در زمینه سیاسی.ب) دشواری ها و چالش های فراروی استنباط از سنت فعلی.
← فرصت های نهفته در سنت فعلی در زمینه فقه سیاسی
...

💡 در دیدگاه اهل سنت در قرن امروزی، کماکان عمر به عنوان یک الگو و رهبر دمکرات مطرح است و هنوز در میان آنان به عنوان یک رهبر زاهد و با شکوه تلقی می‌گردد.

💡 و از بعض فضلاى (هند) حكايت شده كه دويست خبر از طريق معتمدهاهل سنت در مذمت او نقل كرده و (ابن خلكان ) در ترجمه (نسائى ) آورده كه از اوپرسيدند كه در رفضايل معاويه چه روايت دارى ؟ گفت: )) لا اعرف له فضيلة الا لااشبع الله بطنك )) و در فرمان (معتضد عباسى ) فهرستى از مطاعن و مثالب او ذكرشده اين مقام گنجايش اين مطالب ندارد طالبين رجوع كنند بهشتم (بحار الانوار).

💡 اگـر از شـاخ و بـرگـهـا صـرف نـظر كنيم در ميان علماى اسلام در مورد مساءله برزخ وعـذاب و نـعـمـت در ايـن عـالم اتـفـاق نـظـر وجـود دارد و عـلمـاى شـيـعـه واهل سنت در اين امر متفقند، جز اندكى كه قابل ملاحظه نيستند.

💡 امام على بن ابيطالب عليه السلام كه از خودگذشتگى و دلاورى هايش احتياج به گفتنندارد، لذا بعضى از اهل سنت در توجيه اين مطلب خواسته اند بگويند كه كار نظامىگرى غير از حكومت و سياستمدارى است، على عليه السلام كارش نظامى گرى بود و آنهاسياستمدار و نمى بايست جنگ بكنند، آن ها در محضر حضرترسول صلى الله عليه و آله در جنگ بودند، و به اتفاق آن حضرت تدبير امور نموده وميدان را اداره مى كردند.