حسن و قبح اعتباری

[ویکی فقه] حسن و قبح نیازمند به واسطه در اتصاف شیء به آن دو را حسن و قبح اعتباری گویند.
حسن و قبح اعتباری، مقابل حسن و قبح ذاتی و عرفی عرفی بوده و عبارت است از حسن و قبح فعلی که آن فعل به تنهایی، نه علت تامه برای حسن و قبح است و نه مقتضی آن، بلکه حسن و قبح آن اعتباری است؛ به این معنا که اگر فعل به اعتبار عناوین ضمیمه شده به آن، در زیر عنوان «حَسَن» قرار گیرد، حُسن، و اگر زیر عنوان «قبیح» قرار گیرد، قبح پیدا می کند و اگر داخل در هیچ کدام نباشد یعنی نه عنوان حسن بر آن منطبق باشد و نه عنوان قبیح نه حسن دارد و نه قبح، مانند: عنوان زدن یتیم، که اگر به قصد تادیب او باشد، زیر عنوان عدل قرار گرفته و حسن است و اگر به عنوان تشفی و تعدی باشد، داخل در عنوان ظلم بوده و قبیح است.

💡 اى كسى كه رسول اكرم (صلّى اللّه عليه وآله ) ترا بوسيد و بر دوش خود سوار كرد ودرباره تو و برادرت مى فرمود (( حسن و حسين دو ريحانه من هستند ))(166).

💡 ((اوّل آنان سيد اوصيا و پدر امامان؛ على بن أ بى طالب سپس دو پسر او حسن و حسين اند.به آنان تمسك كن و جهالت جاهلان،

💡 تواضع جو که می سازد غرور و سرکشی خوارت ز جمشید ار به حسن و دلبری فیروزتر باشی

💡 گردد کمال حسن و عشق آن دم عیان بر منکران کورا بهار خطر رسد ما را جنون طغیان کند

💡 بغیر از حسن و نغمه دوش بر دوش نیامد در خیال دیده و گوش

💡 امام حسن و حسين عليهماالسلام خوب ترين اهل زمين هستند بعد از من و بعد از پدرشان و مادرآنها افضل روى زمين است. (134)