بوهای بهشتی

[ویکی فقه] مقربان درگاه الهی هنگام مرگ بوی ریحان بهشتی را استشمام می کنند: «فَاَمّا اِن کانَ مِنَ المُقَرَّبین• فَرَوحٌ و رَیحانٌ و جَنَّتُ نَعیم»، گرچه برخی عبارتِ «فَرَوحٌ و رَیحانٌ...» را اشاره به تحقق لطف و رحمت خداوند در حق مقربان الهی می دانند.
در بهشت آبهایی تغییرناپذیر وجود دارد: «فیها اَنهـرٌ مِن ماء غَیرِ ءاسِن...». مفسران مقصود از آیه را تغییر طعم و بوی آبها دانسته و برخی تصریح کرده اند که آبهای بهشتی بدبو نیستند.
شراب بهشتیان
قرآن شراب بهشتیان را آمیخته با کافور: «اِنَّ الاَبرارَ یَشرَبونَ مِن کَاس کانَ مِزاجُها کافورا» و زنجبیل: «یُسقَونَ فیها کَاسـًا کانَ مِزاجُها زَنجَبیلا» دانسته است که در توضیح آن مفسران دو احتمال داده اند: ۱. نوشیدنی (شراب) ابرار را به کافور و زنجبیل می آمیزند. ۲. مزه نوشیدنی آنها بو و مزه کافور و زنجبیل دارد. بعضی از مفسران در تفسیر آیه ۵ انسان بعید ندانسته اند که تعبیر «الاَبرارَ یَشرَبونَ مِن کَاس کانَ مِزاجُها کافورا» وصف باطن و حقیقت عملِ ابرار باشد.
نوشیدنی ابرار در [بهشت
در آیه ای دیگر پس از ذکر نوشیدنی ابرار در بهشت آمده است: «... خِتـامُهُ مِسکٌ». در تفسیر این آیه آرای گوناگونی ارائه شده است؛ از جمله اینکه مؤمن پس از آشامیدن شراب بهشتی، بوی مشک را از آن می یابد، آن شراب با مشک آمیخته شده است، آیه تمثیلی است تا کمال نفاست و بوی خوش آن شراب را نشان دهد، ظرف آن شراب به جای گِل، از مشک ساخته شده است، و جام شراب با نوعی مشک خوش بو مُهر و موم شده است.
درخت طلح
...

💡 نویسنده باز به توصیف چگونگی رسیدگی به کارنامهٔ مردمان می‌پردازد. نویسنده که از انتظار خسته شده به راه می‌افتد و به گوشه و کنار جهان باقی سرک می‌کشد. فرشتگانی به اسم بلد در برابر یک حمد و قل هوالله بهشت. جهنم را نشان مردمان می‌دادند. بلد نویسنده را به سوی بهشت می‌برد. او می‌بیند که کودکانی با سنگ از پشت دیوارهای بهشت می‌خواهند میوه‌های بهشتی را بچینند ولی جای میوه از درختان گوهر فرومی‌افتد. دیوارهای بهشت از زر و سیم بود و با گوهر و کاشی و به خط میرعماد بیت‌هایی را بر در و دیوارش نوشته بودند. رودهایی از شیر و شراب و انگبین به سوی بهشت روانند. بهشت هشت در دارد. چهارچشمه از زمین می‌جوشید که مهمترینشان سرسبیل بود. نویسنده یکی از دوستانش را می‌بیند و با او همراه می‌شود. اندکی پس از آن می‌بیند که در بهشت هم دودستگی پدیدآمده و درگیر شده‌اند. سپس اینان به جهنم روان می‌شوند. از دور بوهای بدی چون پوست و استخوان و پشم سوخته می‌آید. می‌بینند که آدمیان ذوب می‌شوند و دوباره به شکل آغازین بازمی‌گردند. همچنین درختان زقوم و ضریع را می‌بینند. و باز توصیف شکنجه‌های آنجا در حق مردمان.