ابن بزاز

ابن بزاز. [ اِ ن ُ ب َزْ زا ] ( اِخ ) درویش توکلی بن اسماعیل. صاحب حبیب السیراز او نام می برد. کتاب صفوةالصفا در مناقب و احوال و گفته های شیخ صفی الدین اردبیلی، تألیف اوست و معاصر با خود شیخ بوده و در قرن هشتم هجری میزیسته است.

درویش توکلی بن اسماعیل که کتاب صفوه - الصفائ در مناقب و احوال شیخ صفی الدین اردیلی تالیف اوست. ابن بزاز معاصر و معاشر با خود شیخ بوده و در قرن هشتم هجری میزیسته است.
درویش توکلی بن اسماعیل

[ویکی اهل البیت] این صفحه مدخلی از اثر آفرینان است
صوفی. وی از مردم اردبیل و از پیروان صدرالدین موسی، پسر و جانشین شیخ صفی الدین اردبیلی است که در شرح مقامات شیخ صفی الدین کتابی مشروح به نام «المواهب السَنیّة فی مناقب الصفویه» معروف به «صفوة الصفا» به سال 759 ق تألیف کرد. در آن مطالب بسیار سودمندی در بیان احوال سردودمان صفویه و نیز مطالب اجتماعی و ادبی دیگری است که اطلاعات سودمندی برای تحقیق در اوضاع زمان بدست می دهد.
نثر کتاب بسیار روان و زیبا و به شیوه ی متقدمین است. این کتاب چون بسیار مشروح بود شخصی به نام ابوالفتح حسینی به امر شاه طهماسب صفوی آن را اصلاح و تهذیب کرد.

💡 کهن‌ترین اثر نوشته‌شده دربارهٔ تبارنامهٔ خاندان صفوی و نیز تنها نوشته‌ای در اینباره که به پیش از سال ۱۵۰۱ میلادی بازمی‌گردد کتابی با نام صفوةالصفا است و ابن بزاز اردبیلی آن را نوشته است که خود وی از مریدان شیخ صدرالدین اردبیلی پسر شیخ صفی‌الدین اردبیلی بوده است. بر اساس نوشتهٔ ابن بزاز «شیخ صفی‌الدین از نوادگان یک نجیب‌زاده کرد به نام فیروزشاه زرین‌کلاه بوده است.» نیای پدری خاندان صفوی بر اساس کهن‌ترین ویرایش خطی کتاب صفوه‌الصفا به شرح زیر است:

💡 صفوةالصفا عنوان کتابی است از توکل بن اسماعیل ابن بزاز اردبیلی که در آن سرگذشت شیخ صفی‌‌الدین اردبیلی و خانوادهٔ او روایت شده‌است. این کتاب در سال ۷۵۹ هجری قمری و در اواخر دورهٔ مغول نوشته شده‌است و به‌عنوان یک سند تاریخی بیانگر ویژگی‌های عرفان و تصوّف این دوره، به‌ویژه در غرب ایران به‌شمار می‌رود.