دعانویس

دعانویس. [ دُ ن ِ ] ( نف مرکب ) دعا نویسنده. نویسنده دعا. که دعاها و تعویذات به عامه دهد و نیازی گیرد. ( یادداشت مرحوم دهخدا ).

دعا نویسنده.

دعانویس به فردی می گویند که با دعانویسی و استفاده از نوشتن متونی به ظاهر مذهبی روی اجسامی مانند قفل کلید و کاسه یا بعضی اشیا و پوست حیوانات مبالغی را از مردم دریافت می کنند. از دعا نویسی به عنوان نوعی خرافات هم یاد می شود. برخی از استاد نمایان، مدعی هستند که با «علوم غریبه» آشنا بوده و «وسیله ای برای ابراز قدرت خداوند» می باشند. گروهی دیگر با ادعای دانستن علم رمل و خبرداشتن از مجهولات عالم و خیر و شر، رمال نامیده می شوند. اسباب کار این گروه، اشکال شانزده گانه ای است که به دانیال نبی نسبت داده می شود. گروهی دیگر نیز برای مشتریانشان کف بینی و فالگیری می کنند. از طرف جامعهٔ علمی دعانویسی به عنوان شکلی از خرافات شناخته می شود.
دعانویسان با ادعای های دروغ از اعتقادات سوءاستفاده نموده و ازمردم اخاذی می نمایند و حتی گاهی فرد دعانویس از مشتری خود سوءاستفاده جنسی نیز می نماید. اغلب مشتریان دعانویس ها، زنان جوان هستند.
در اسلام برای سوره های قرآنی هرکدام خواص و قواعدی برای خواندن تعریف شده و مناجات هایی از بزرگان شیعه موجود است.
افرادی که در زندگی خود درماندگی حس می کنند و نمی توانند با تدبیر مشکلاتی از قبیل ( بیماری، فقر، سرقت شدن مال، ترس و وحشت و … ) را حل کنند به دعانویس روی می آورند و بر این باورند که با سرکتاب گیری که شروع فعالیت دعانویس است دلیل مشکلات آن ها مشخص می شود.

💡 باد به صورت یک جن وارد بدن شخص مبتلا می‌شود. شخص مبتلا بعد از این که به دکتر و دعانویس مراجعه کرد و نتیجه‌ای نگرفت، به بابازار یا مامازار مراجعه می‌کند. حتی اگر بیمار قبل از دکتر و دعا‌نویس پیش مامازار برود، ماما زار خودش به او امر می‌کند که در ابتدا پیش دکتر برود و اگر نتیجه‌ای حاصل نشد، نزد او برگردد. بعد از آن ماما زار کارش را شروع می‌کند.

💡 در دوران قبل از نوگرایی علم وجود داشت و علم بسیار کار آمدی نبود و مردم همیشه به دعانویسی اکتفا می‌کردند.

💡 تا پیش از سال ۱۳۵۷ چند خانوار یهودی در برازجان سکونت داشتند. آنها بیشتر در اطراف بازار روز برازجان ساکن بودند و به زرگری و بزازی و فروش مشروبات الکلی و دعانویسی اشتغال داشتند. پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران همهٔ یهودیان ساکن برازجان به اسرائیل و شیراز مهاجرت کردند.

💡 ژان شاردن اشاره می‌کند: «عالمان دین اطلاق غیب‌گویی، پیشگویی، رمالی، جادوگری و دعانویسی را تأیید می‌کنند و آن را فنی درخور اعتنا می‌شمارند؛ خود نیز به آن‌ها آشنایی دارند و گاه در یک یا چند رشتهٔ آن فعالیت می‌کنند. دیگر دانشوران نیز با اینکه به خوارمایگی این خرافات و اباطیل به خوبی آگاهند، به گونه‌ای شیفتهٔ آن‌ها می‌باشند»