جنیبه

جنیبه. [ ج َ ب َ/ ب ِ ] ( از ع، اِ ) مؤنث جنیب. رجوع به جنیب شود.
- جنیبه بر؛ یدک کش:
روح القدس خریطه کش او در آن طریق
روح الامین جنیبه بر او در آن فضا.خاقانی.- جنیبه دار؛ جنیبت دارنده: اسب کتل دارنده:
هزار فصل ربیعش جنیبه دار جمال
هزار فضل ربیعش خریطه دار سخا.خاقانی.قیصر بدرش جنیبه داری
فغفور گدای کیست باری ؟نظامی.- جنیبه راندن؛ اسب کتل راندن:
ای شش جهت از تو خیره مانده
بر هفت فلک جنیبه رانده.نظامی.چندانکه جنیبه رانم آنجا
پی برد نمیتوانم آنجا.نظامی.- جنیبه کش؛ جنیبه بر. آنکه اسب یدک کشد:
فلک جنیبه کش اوست بلکه از سر قدر
جنیبه وار فلک در لگام او زیبد.خاقانی.فلک جنیبه کش شاه نصرةالدین است
بیا ببین ملکش دست در رکاب زده.حافظ.

( اسم ) یدک اسب کتل بالاد بالاده. توضیح جنیبه در عربی صوف پشم شتر شش ساله و ناقه ایست که بدراهم بکسی دهند تا بر آن غله آرد( منتهی الارب ) و بمعنی مذکر و در بالا در عربی ( ( جنیب ) ) است. رک منتهی الارب.

💡 رفتند سران به بزم سلطان ماندند جنیبه را به دربان

💡 زانان که جنیبه با تو راندند بنگر به جریده تا که ماندند

💡 ای شش جهت از تو خیره مانده بر هفت فلک جنیبه رانده

💡 ای آسمان جنیبه کش کبریای تو خورشید بندهٔ در دولت سرای تو

💡 در پیش گنبدش فلک آید جنیبه‌دار گاه جنیبتان بکشید ارنه سنجرید

💡 فرقد به یزک جنیبه رانده کشتی به جناح شط رسانده