جان ستدن

جان ستدن. [ س ِ ت َ دَ ] ( مص مرکب ) جان را گرفتن. کشتن. قبض روح کردن. جان ستادن، چنانکه عزرائیل:
که مرا فرمود حق کامروز هان
جان او را تو به هندستان ستان
چون به امر حق به هندستان شدم
دیدمش آنجا و جانش بستدم.مولوی.

( مصدر ) جان را گرفتن کشتن قبض روح کردن.

💡 موکب جان ستدن چون بزند لشکر شوق او به جز بر فَرَس خاص به میدان نشود

💡 یک گهر ندهد و به جان ستدن هر زمان باشدش هزار آهنگ

💡 در کشور مات منت جان ستدن برداشته ای ز گردن عزرائیل

💡 سهل باشد چو اجل جان ستدن از هر کس سعی آن کن که مسیحا شوی و جان بخشی

💡 موکب جان ستدن چون بزند لشکر عشق او به جز بر فرس خاص به میدان نشود