گنگ ده زبان

گنگ ده زبان. [ گ ُ گ ِ دَه ْ زَ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) کنایه از گل سرخ است، و آن را گنگ صدزبان هم میگویند به اعتبار صد برگ. ( برهان ):
اگر در باغ بِخْرامد به روی گل سخن گوید
ز لطف نطق گویایی به گنگ ده زبان بخشد.عمید لومکی ( از انجمن آرا ) ( آنندراج ).

کنایه از گل سرخ است و آن را گنگ صد زبان هم میگویند باعتبار صد برگ.

💡 ده زبان چون سوسن و ده‌دل چو سیرم کس ندید آخرم تا کی دهی بی‌جرم در لوزینه سیر

💡 گل مگر لافی زد از خوبی کنون پیش رخت عذر خواه از ده زبان چون شرمساران می‌رسد

💡 سوسن آزاد چون از قول محروم آمدست گر چه دارد ده زبان قائل نمیگردد بجهد

💡 بر سر خاک شهید عشق گردد ده زبان غنچه ی سوسن که چون شمعیست نیلی در لگن

💡 گرم چو سوسن آزاده ده زبان خوانی ز نه سپهر بر آید صدا که صدقنا

💡 صاحبا! داننده اسرار می داند که من جز به مدحت ده زبان چون غنچه سوسن نیم