کنار شبی

کنارشبی. [ ک َ / ک ِ ش َ ] ( اِ مرکب ) طلوع صبحی. کوکبی که دیده شود به صبح. ( مفاتیح از یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). و این چیز است علویان را خاصه زیرا که بوقت فروشدن آفتاب همی برآیند اندر آن حال و اما پارسیان را کنارشبی خواندندی ولیکن این نام بر حالی فکندندی که هم علویان را بود و هم سفلیان را و آن تغریب است که او را هم کنارشبی خواندندی. و مغرب با وی یاد کردندی تا فرق بوده میان او و آن. ( التفهیم ص 463 ).

تشریق. طلوع صبحی. کوکبی که دیده شود به صبح

💡 گر آن مراد شبی در کنار ما باشد زهی سعادت و دولت که یار ما باشد

💡 بسر تو که گر فرو گیرم یک شبی چون خطت کنار لبت

💡 شبی که جام می وصل درمیان آید چو شیشه هر نفس آن شوخ در کنار خوش است

💡 چرخ با قد نگون سالی کشد دامن به خون تا شبی آرد چنین فرخنده ماهی در کنار

💡 دولت دنیی و عقبی وصل یار است ای دریغ بختم این دولت شبی گر در کنار انداختی