شیخ محمود عراقی

[ویکی اهل البیت] شیخ محمود فرزند شیخ جعفر اراکی معروف به شیخ محمود عراقی یکی از علمای بزرگ اواخر قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم هجری است. عراقی فقیهی اصولی و مجتهدی محدث و عالم به علم رجال بود. مرحوم عراقی از ابتدای جوانی مقدمات علوم دینش را به پایان برد و به دنبال کسب علوم اسلامی هجرتهای علمی نمود. در اواسط قرن سیزدهم در اصفهان و بروجرد از حضور حاج سید اسد الله شفتی اصفهانی و حاج سید محمد شفیع چاپلقی که اشاره به مقام علمی آنها نمودیم، مدتها برخوردار بود، سپس مسافرتی به اراک و تهران و آذربایجان و خراسان نمود و از هر جا توشه هائی اندوخت عراقی سرانجام گمشدۀ خود را در عراق پیدا نمود و سالها از محضر شیخ انصاری به خوبی برخوردار گشت تا به مقام اجتهاد و استادی نائل گشت، و خود سالها به کرسی تدریس و تحقیق نشست. تألیفات او دلالت بر احاطه علمی و دانشهای فراوان او دارد. مجلدات قوامع او در علم اصول است و مجلدات لوامع در علم فقه و خزائن او در شرح قواعد معروف است. وی همچنین کتاب دار السلام را در احوال امام ثانی عشر علیهم السلام و کتاب مشکوة را در مراثی اهل عصمت به رشته تحریر برد و سرانجام در اوایل قرن چهاردهم در نجف اشرف وفات نمود.

💡 متاسفانه محل دقیقی از محل مرگ شیخ محمود وجود ندارد. بسیاری معتقدند که او در حین یکی از سفر هایش بیماری صعب العلاج گرفت که همان موجب مرگ وی شد. همچنین عده ای دیگر معتقدند که وی به علت مرگ طبیعی در گذشت. او در ۱۸ رمضان سال ۵۶۴ هجری قمری در گذشت.

💡 بنا بر بعضی از عقاید، حافظ در غزلیات شماره ۵ و ۱۴۵ خود از شیخ محمود نام برده است. همچنین معتقدند که حافظ شیفته اخلاقیات شیخ محمود شده و به همین دلیل نام او را در اشعار خود آورده است.