سرو خمره ای

سرو خمره ای. [ س َرْ وِ خ ُ رَ / رِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) سرو طبری. ( یادداشت مؤلف ). رجوع به سرو شود.

سرو خُمره ای، نوش ( Platycladus )، سرده ای از درختان همیشه سبز، از دسته مخروطیان ( Pinophyta ) رده ناژویان ( Pinopsida )، راسته کاجیان ( Pinales ) و تیره سروها ( Cupressaceae ) است. تنها گونه موجود در سرده «سرو خمره ای» خود سرو خمره ای ( با نام دوجمله ای Platycladus orientalis ) است که با نام سرو طَبَری هم شناخته می شود.
سرو خمره ای بومی شمال غربی چین، کره و مناطق همجوار روسیه است اما انسان آن را وارد طبیعت نقاط دیگر دنیا از جمله ژاپن، هند و ایران کرده است.
برگ های سرو خمره ای فلس مانند به صورت توده های مسطح عمودی است که در انتهای شاخه ها واقع شده اند. سرو خمره ای درخت یا درختچه ای است کوتاه و بوته ای با تاج متراکم، باریک و هرمی شکل، دارای شاخه های گسترده و بالارونده. پوست تنه آن نازک و به رنگ آجری است.
سرو خمره ای را بیشتر به عنوان درختی تزئینی بکار می برند. در شمال چین آن را درخت زندگی می نامند و گفته شده که بازمانده های سروهای خمره ای که در پیرامون نیایشگاه های بودایی کاشته می شده در شمال چین دیده شده. چوب آن امروزه هم در نیایشگاه های بودایی هم برای ساختمان سازی و هم به عنوان عود بکار می رود.

💡 جهت جایگزینی چمن با گونه‌های گیاهی مناسب در راستای مصرف کمتر آب و تناسب با شرایط آب‌وهوایی و اکولوژیکی منطقه، چمن موجود در سطوح و تپه‌های محدودهٔ پارک قله با گونه‌هایی همچون رز، یاس، برگ نو، زرشک، کاج، کبوده و سرو خمره‌ای جایگزین شده‌است.

💡 پوشش گیاهی جنگلی طبیعی جنگل‌های هیرکانی از نوع پهن‌برگ خزان‌دار معتدله است. ۳۲٫۷ حجم جنگل‌های هیرکانی از راش شرقی تشکیل‌شده و یکی از ویژگی‌های اصلی منطقه کمبود درختان مخروطی است. تنها بقایایی از گونه‌های مخروطی وجود دارد که شامل سرخدار اروپایی، ارس، سرو مدیترانه‌ای و سرو خمره‌ای می‌شود.

💡 برگ‌های سرو خمره‌ای فلس‌مانند به صورت توده‌های مسطح عمودی است که در انتهای شاخه‌ها واقع شده‌اند.

💡 این گیاه به فارسی سرو تبری و نوع کوتاه آن سرو خمره‌ای نام دارد. نامهای محلی آن در خوزستان و فارس واصفهان وشهرهای مرکزی «نوش» و در علی‌آباد کتول «سر» می‌باشد.