لغت نامه دهخدا
زمین کینه. [ زَ ن َ / ن ِ ] ( ص مرکب ) شخصی که سخت کینه باشد و کینه ٔاو بکمال خست و پست فطرتی باشد. ( غیاث ) ( آنندراج ).
زمین کینه. [ زَ ن َ / ن ِ ] ( ص مرکب ) شخصی که سخت کینه باشد و کینه ٔاو بکمال خست و پست فطرتی باشد. ( غیاث ) ( آنندراج ).
شخصی که سخت کینه باشد و کینه او بکمال خست و پست فطرتی باشد.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 به کینه جهان پهلوان زین سپس نماند به توران زمین هیچ کس