ده ایت

( ده آیت ) ده آیت. [ دَه ْ ی َ ] ( اِ مرکب ) دایره ٔخرد که در قدیم در قرآنها به هر ده آیت نشانه ای از طلا و غیره می کردند و حالا بر هر آیت می سازند. ( از ناظم الاطباء ) ( از آنندراج ) ( از غیاث ). عشر:
مهر او تا زیم ز مصحف دل
چون ده آیت نیفکنم به کنار.خاقانی.نه صحیفه که به یک بنده ده آیت بستند
نامه بس دیر چو سی پاره مجزا شنوند.خاقانی.|| کنایه است از ستارگان. ( فرهنگ فارسی معین ).

( ده آیت ) ( اسم ) ۱ - در قدیم در قر آنها بهر ده آیه نشانی بصورت دایرهای از طلا میساختند و آنرا عشر زرین میگفتند و رسم قاریان این بود که شاگردان را هر روز ده آیت سبق میدادند. ۲ - ستارگان.
دایر. خرد که در قدیم در قر آنها به هرده آیت نشانه از طلا و غیره می کردند.

💡 مهر او تازیم ز مصحف دل چون ده آیت نیفکنم به کنار

💡 از برای قدسیان سی پاره افلاک را این ده آیت های زر یاب چه موزون کرده اند

💡 به سیمین تخته و مشکین ده آیت دبیران را دبستان تازه کردی

💡 مصحف کبریات را هست ز آسمان ورق بند و ده آیت زرش کف خضیب و فرقدان