ترحم کردن

ترحم کردن. [ ت َ رَح ْ ح ُ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) رحم کردن. بخشیدن و مرحمت نمودن. ( ناظم الاطباء ). رحم آوردن. شفقت کردن. دلسوزی کردن: حکایت امیر عادل سبکتکین با آهو ماده و بچه او و ترحم کردن بر ایشان. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 199 ). این بخشایش و ترحم کردن بس نیکوست. ( تاریخ بیهقی ایضاً ص 201 ). هرچند درازل رفته بود که وی پیغمبری خواهد بود، بدین ترحم که بکرد نبوت وی مستحکم تر شد. ( تاریخ بیهقی ایضاً ).
خبیثی که بر کس ترحم نکرد
ببخشودبر وی دل نیکمرد.( بوستان ).ای کاش زخم سینه ما واکند کسی
شاید ترحمی بدل ما کند کسی.سلیم ( از آنندراج ).دزد را دار کند راست ترحم بکنید
که عصا را ز کف کور گرفتن ستم است.صائب ( ایضاً ).زانتظار وعده وصلی توان کشتن مرا
آه، آن بی رحم با من این ترحم هم نکرد.میریحیی شیرازی ( ایضاً ).بسیار مخور که نان هراسان از تست
بر خویش ترحمی کن این جان از تست.میرالهی همدانی.

رحم کردن بخشیدن و مرحمت نمودن. رحم آوردن. شفقت کردن. دلسوزی کردن.

💡 عنصر قربانی شده بسته به جامعه‌های ابتدایی آن زمان، محدود به موجودات خاص نبود؛ از موجودی مظلوم و بیگناه برای برانگیختن حس ترحم خدایان، حیواناتی چون بز و گاو یا موجودی عزیز و ارزشمند از جنس انسان؛ مثل قربانی کردن خود پادشاه یا فرزند ذکور نخستین او، تا قربانی کردن خود خدایان (ایزدان فروتر) برای خدایی بزرگتر را شامل می‌شده که از اهمیت و ارزش والای قربانی در نزد اقوام و آیین‌های کهن حکایت دارد.

💡 ترحم گر نخواهی کرد باری گوشهٔ چشمی به اشک چشم و چشم اشکبارم می‌توان کردن