بارش پرتو کیهانی

{cosmic-ray shower} [نجوم] آبشاری از ذرات ثانوی و فوتون ها که در هنگام ورود پرتوِ اولیۀ کیهانی به جوّ زمین، براثر برخورد با مولکول های هوا تولید می شود

آبشاری از ذرات ثانوی و فوتون‌ها که در هنگام ورود پرتوِ اولیۀ کیهانی به جوّ زمین، براثر برخورد با مولکول‌های هوا تولید می‌شود.

💡 به گفتهٔ سرپرست این مطالعه، دانشیار توشیهیرو فوجی از دانشگاه متروپولیتن اوزاکا، «هیچ شی نجومی قابل تصوری که با جهتی که پرتو کیهانی از آن سو رسیده‌است شناسایی نشده‌است، که احتمال وجود پدیده‌های نجومی ناشناخته و منشأ فیزیکی جدیدی را، فراتر از مدل استاندارد نشان می‌دهد».

💡 می‌رسند، پرتوهای کیهانی یک آزمایشگاه طبیعی عالی در پیش روی فیزیک ذرات قرار می‌دهند. بسیاری از ماهواره‌ها و فضاپیماها مجهز به آشکارسازهای پرتو کیهانی هستند.

💡 از برخورد پرتوهای پرانرژی کیهانی و مولکول‌های جو، تابش ثانویه پدید می‌آید. این تابش را می‌توان از روی زمین رصد کرد، در حالی که برای مشاهدهٔ مستقیم پرتوهای کیهانی باید از جو خارج شد. آشکارسازهای مورد استفاده برای رصد پرتو کیهانی شبیه به آن‌هایی است که در فیزیک ذرات به‌کار می‌رود.

💡 این پروژه دربرگیرندهٔ یازده عمل از علوم زمین بود: شفق قطبی، هواتاب، پرتو کیهانی، میدان مغناطیسی زمین، گرانش، فیزیک یونوسفر، اندازه‌گیری طول جغرافیایی و عرض جغرافیایی (نقشه‌برداری دقیق)، هواشناسی، اقیانوس‌نگاری، لرزه‌شناسی و فعالیت‌های خورشیدی. زمان‌بندی سال جهانی ژئوفیزیک به‌طور ویژه در تناسب با مطالعهٔ برخی از این پدیده‌ها تنظیم شده‌بود؛ چرا که این بازهٔ زمانی، اوج چرخه خورشیدی ۱۹ را پوشش می‌داد.