ادهم بن امیه العبدی

[ویکی اهل البیت] کلید واژه: یاران امام حسین علیه السلام، شهدای کربلا، ادهم بن امیه عبدی
ادْهَم بن امیّة بن (عبدی بصری) پدرش ابوعبدالله از اصحاب رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم بود و از آن حضرت صلی الله علیه و آله و سلم نقل حدیث کرد. وی در بصره سُکنی گزید و در آن شهر چند پسر از خود به جای گذاشت.
از امام باقر علیه السلام نقل شده است که وی از شیعیان بصره بود و در جلسات منزل بانوی شیعی، ماریه دختر منقذ (سعید) که خانه وی محل تجمع و تبادل نظر بزرگان شیعه بود، شرکت می جست.
آن گاه که ابن زیاد از مکاتبه اهل عراق با امام حسین علیه السلام و حرکت آن حضرت علیه السلام به سوی کوفه آگاه شد، فرمان مراقبت راه های بصره را به کارگزار خود صادر کرد؛ مبادا کسی برای یاری امام حسین علیه السلام از بصره خارج شود. در این هنگام یزید بن ثَبِیطْ (ثُبیط) تصمیم بر خروج از بصره و پیوستن به کاروان حسینی را گرفت. وی که ده پسر داشت از آن ها خواست تا او را همراهی کنند. دو تن از آن ها به نام های عبدالله و عبیدالله دعوت پدر را اجابت کردند.
ادهم بن امیه نیز به اتفاق آن ها از بصره خارج شد و در جایی به نام «ابْطَحْ»، در نزدیکی مکه، به کاروان حسینی رسید پس از اندکی استراحت به آن حضرت پیوست و همراه آن امام هُمام به کربلا آمد؛ و به شهادت رسید. بنا به قولی شهادت وی در شدت درگیری حمله نخست همراه شماری از یاران امام علیه السلام اتفاق افتاده است.

💡 بعضى از اهل سير ذكر كرده اند كه وقتى يزيد از بصره حركت كرد عامر و مولاى او سالمو سيف بن مالك و ادهم بن اميه نيز با او همراه بودند و ايشان نيز در كربلا شهيد شدند.

💡 اين بار مردى به نام ادهم بن لام به ميدان آمد و مبارز طلب كرد، حجر بن عدى كندى از صفاميرالمومنين عليه السلام بيرون آمد و با يك ضربت شمشير سر او را جدا كرد، سپسجولانى داد و مبارز طلبيد، حكم بن ازهر از لشكر معاويه به ميدان آمد، حجر بن عدى به اومهلت نداد، با يك ضربت شمشير او را به زمين انداخت و او نيز جان داد.