ابوعبدالرحمان عبدالله بن مسعود

[ویکی فقه] اِبْن مَسْعود، ابوعبدالرحمان عبدالله بن مسعود بن غافل (د۳۲ یا ۳۳ق/۶۵۳م)، از اصحاب مشهور پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) می باشد.
در برخی منابع نام نیای او را حبیب و حارث نیز ضبط کرده اند. اصل او از بنی هذیل بود، اما چون پدرش در جاهلیت حلیف بنی زهره شده بود، او نیز بعدها به «حلیف بنی زهره» شناخته می شد. همچنین وی را به سبب آن که مادرش نیز از صحابه بود، «ابن ام عبد» می خواندند.
زندگی نامه
از زندگی او پیش از اسلام، آگاهی چندانی در دست نیست، ولی گویا شغل چوپانی داشت، چنانکه بعدها ابوجهل او را به همین سبب تحقیر کرد. در آغاز دعوت پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) بر اثر معجزه ای که از آن حضرت دید، مسلمان شد. به همین جهت از وی به عنوان یکی از نخستین اسلام آورندگان نام برده شده و از قول خود او آمده که ششمین مسلمان بوده است. او نخستین کسی بود که پس از پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم)، قرآن را به صدای بلند بر مشرکین خواند و آزار دید. وی همچنین از نخستین گروه مهاجران به حبشه بود و منابع از دو بار هجرت وی به حبشه یاد کرده اند. به هر روی ابن مسعود در بازگشت خود، پس از هجرت پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم)، به مدینه رفت و پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) میان او و معاذبن جبل یا زبیر بن عوام عقد اخوت (پیمان برادری) برقرار کرد.
← شرکت در غزوات
ابن مسعود در بسیاری از مناسبت های نزول قرآن شخصاً حضور داشت. وی به گفته خود افزون بر ۷۰ سوره قرآن را از زبان پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) فرا گرفته بود و از زمان پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) به تعلیم قرآن می پرداخت.براساس روایتی، ابن مسعود یکی از چهار تنی بوده است که پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) فراگرفتن قرآن را از آنان توصیه کرده بود. در روایات دیگری نیز آمده که قرائت ابن مسعود (ابن ام عبد) با وحی منزل سازگارتر است. وی مدت ها در مدینه و کوفه، پس از وفات پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) نیز به تعلیم قرآن اشتغال داشت و حتی برخی از صحابه برجسته چون ابن عباس از او قرآن آموخته و در مواردی از قرائت وی پیروی کرده اند.
ابن مسعود و علم قرائت
...

💡 امام باقر (عليه السلام ) فرمود: روزى على (عليه السلام ) در مسجد كوفه نشسته بود،در آن هنگام، عبدالله بن فضل تميمى از آن جا عبور كرد، درحالى كه زره (پيراهن جنگى )طلحه را همراه داشت.

💡 و سپس حضرت از شتر فرود آمد و عقبة بن سمعان را فرمود تا زانوى شتر را ببندد ودشمن آهنگ حمله كرد و عبدالله بن حوزه فرياد زد:

💡 در جنگ جمل او قصد پیوستن به عایشه را داشت اما برادرش عبدالله بن عمر او را از این کار برحذر داشت و او نیز منصرف شد.

💡 هم چنين عمر بن خطاب دستور داد فرزندش عبدالله و دو شخصيت منتسب به خاندان پيامبرصلى الله عليه و آله و سلم، يعنى امام حسن مجتبى عليه السلام و عبدالله بن عباس،بدون اينكه حق راى داشته باشند، به عنوان ناظر در جلسه حضور داشته باشند.(48)

💡 روى انه لما دخل الامام عليه السلام على معاوية، راى ابن العاص ما فى الامام من عظيمالهيبة، و الوقار ساءه ذلك، و تميز من الغيظ و الحسدفقال: قد جائكم الافة العيى الذى كان بين لحييه عقله، و كان عبدالله بن جعفر حاضرافلذعه قوله فصاح به - الى ان قال: - و سمع الامام الحديثقال:

💡 عبدالله بن ابى وقتى به مدينه آمد، آنچنان از چشم مردم افتاد، و مورد سرزنش قرارگرفت كه سر از پا نمى شناخت، و به گونه اى مورد تنفر مردم واقع شد كه ديگرنتوانست، سر بجنباند (و پس از اندك مدتى از دنيا رفت.).