ابوسلمه عبدالله بن عبدالاسد

[ویکی فقه] اَبوسَلَمه، عبدالله بن عبدالاسد بن هلال (د ۴ق/۶۲۵ م)، صحابی و برادر رضاعی پیامبر (ص) است.
مادرش بَرّره، دختر عبدالمطلب و خود پسر عمه پیامبر (ص) بود. وی از زنی ثُوَبیه نام که پیش از حلیمه مرضعه پیامبر (ص) بود، شیر خورد و از آن رو برادر رضاعی پیامبر نیز شمرده می شود.

💡 و عاقبت كار دو برادر، محمد و ابراهيم، فرزندان عبدالله بن الحسن، عينا همان گونهپايان يافت كه امام صادق (ع ) مدتها پيش از وقوع آن را بيان فرموده بود.

💡 كشى عليه الرحمه در روايتى كه از عبدالله بن الصلت القمىنقل كرده چنين مى نويسد كه وى گفت: در آخر عمر امام جواد عليه السلام به خدمت آنحضرت رسيدم از ايشان شنيدم كه مى فرمود: خداوند به صفوان بن يحيى و محمد بنسنان و زكريا بن آدم از طرف من جزاى خير عنايت فرمايد آنان ياران با وفاى من هستند.

💡 4. و امّا آن كسى كه مانند شير بر زانو نشسته آماده فرو جستن بر تو مى باشد و مانندروباه ترا بازى مى دهد و اگر فرصتى يافت بر تو مى جهد، عبدالله بن زبير است.اگر با تو چنين كرد و تو بر او ظفر يافتى، بند از بند وى جداساز و خون كسان خودرا تا مى توانى حفظ كن.(67)

💡 عبيدالله بن عمير ليثى، كه سخنگوى عبدالله بن زبير بود، هنگامى كه دو سپاه از كر و فر مى ايستادند، بر بام كعبه بر مى آمد و تا توان داشت بانگ بر مى آورد: اى مردم شام ! اين خانه خداست كه پناهگاه ما در جاهليت بوده و پرنده و وحوش در آن امان داشتند. پس اى مردم شام از خدا بترسيد و امنيت و حرمت آن را از ميان نبريد.

💡 اى طايفه با تبليغات فراوان توانستند كه هشت هزار نفر ديگر را همفكر خود كنند و لشكردوازده هزار نفرى فراهم آورند، در موضع حروراء (120) اردو زدند و فردى بهنام عبدالله بن كواء را امير خود قرار ساختند.

💡 برخی از نویسندگان کتب فرق، قدمت اعتقاد به رجعت را منسوب به عبدالله بن سبأ و فرقه سبائیه دانسته‌اند و از همین رو شهرستانی نخستین قائلان به رجعت را از این فرقه گزارش کرده‌است.