ابراهیم بن شاذ

ابراهیم بن شاذ جبلی. [ اِ م ِ ن ِ ذِ ج َ ب َ ] ( اِخ ) مکنی به ابواسحاق. از مردم جبل فضه هرات. پس از تحصیل علم در هرات به بغداد رفت و در آنجا بتدریس پرداخت. او ازمحمدبن عبدالرحمن سامی هروی و دیگران روایت دارد.

💡 شيخ عظيم الشاءن، فضل بن شاذان در كتاب (غيبت ) خود گفت: و خبر داد ما را محمّد بنعبدالجبار كه گفت: گفتم به مولاى خود، حسن بن على عليهما السلام كه:

💡 على بن محمّد بن قتيبة قال: حدثنا ابومحمّد الفضل بن شاذان،قال: حدثنى على بن الحكم باسناده، هذا الحديث بعينه.

💡 اوّل: حديث سيزدهم از باب پنجم از نصوص خاصّه كه شيخجليل، فضل بن شاذان در كتاب (غيبت ) خود روايت كرده از جابر انصارى كهجندل بن جناده كه از يهودان خيبر بود، خدمت رسول خدا صلى الله عليه و آله رسيد و بعداز چند سؤ ال، از اسامى اوصياى آن جناب پرسيد. يك يك را اسم بردند تا به امام حسنعسكرى عليه السلام آنگاه فرمود: (بعد از آن، غايب گردد از مردمان، امامى از ايشان.)

💡 از فضل بن شاذان روايت است كه: كه زيد از رؤ ساى تابعين و زهاد ايشان بود و چونعايشه به بصره رسيد به او نامه اى نوشت:

💡 شيخ جليل، فضل بن شاذان، در كتاب (غيبت ) خود روايت كرده از حضرت صادق عليهالسلام كه فرمودند: (بدرستى كه مؤ من، در زمان قائم عليه السلام در مشرق است، هرآينه مى بيند برادر خود را كه در مغرب است و همچنين آنكه در مغرب است، مى بيند برادرخود را كه در مشرق است.)

💡 دوم: نسخه شيخ فقيه ابوالحسن، محمّد بن احمد بن على بن حسن بن شاذان، معروف بهابن شاذان، معاصر شيخ مفيد، صاحب كتاب ايضاح، دفائن النواصب، كه در آن صد منقبتاست و مشهور است به ماءة منقبه.