عبادت صحیح

[ویکی فقه] فعل خارجی مطابق با امر عبادی مولا را عبادت صحیح می گویند.
عبادت صحیح، مقابل عبادت فاسد بوده و عبادتی گفته می شود که در خارج مطابق با امر مولا انجام شود؛ یعنی به طور کامل و با تمامی اجزا و شرایط آن به جا آورده شود ( تام الاجزاء و الشرایط ) و موجب برائت ذمه مکلف گردیده و اثر خاص آن عبادت بر آن نیز بار شود؛ برای مثال، نماز صحیح باعث دوری شخص از فحشا و منکر می گردد ( ان الصلاة تنهی عن الفحشاء و المنکر) به بیان دیگر، عبادت صحیح، عبادتی است که موجب سقوط اعاده در وقت و قضا در خارج وقت می گردد.
شروط عبادت صحیح
در عبادت صحیح دو شرط لحاظ شده است:۱ ـ ذاتاً صلاحیت مقربیت به مولا را داشته باشد؛۲ ـ مکلف نیز در عمل، آن را به قصد قربت انجام دهد.

💡 روایت سفر تثنیه زمانی که قوم اسرائیل در دشت‌های موأب اردو زده‌اند و سرانجام آمادهٔ ورود به ارض موعود هستند، آغاز می‌شود. ورود به کنعان اوج داستانی است که با وعدهٔ خدا به نیاکان اسرائیل در سفر پیدایش آغاز شده بود، اما بردگی در مصر و سرگردانی در بیابان به تعویقش انداخته بود. در آغاز تثنیه، موسی که مرگش نزدیک است، رشتهٔ روایت داستان را می‌گسلد تا سه سخنرانی (۱:۶–۴:۴۰؛ ۵:۱–۲۸:۶۸؛ ۲۹:۲–۳۰:۲۰) که در واقع وداعش با بنی اسرائیل هستند را ایراد کند. در باب‌های ۱ تا ۴، موسی آنچه بر اسرائیل گذشته بود و توزیع زمین بین ۱۲ سبط را تکرار می‌کند. او به قوم عهدی که خدا با پدرانشان ابراهیم، اسحاق و یعقوب بسته است و چگونه پس از شنیدن رنج‌های ایشان در مصر، خدا آن‌ها را با نشانه‌ها و عجایب بیرون آورد را یادآوری می‌کند. باب‌های ۵ تا ۲۶ حاوی سخنان موسی است که به بنی اسرائیل فرمان می‌دهد از شریعت خدا اطاعت کنند. این شامل ده فرمانی است که خدا مستقیماً به قوم در کوه حوریب (در سایر بخش‌های تورات: کوه سینا) اعلام کرده بود. او از قوم می‌خواهد سوگند بخورند ترکیب شریعت و آموزه‌های فقهی را به عنوان مکمل پیمان پیشین با خدا محسوب کنند. در باب‌های بعدی، موسی قوانین آیینی، اخلاقی و مدنی مختلفی در مورد عبادت صحیح، مصرف غذا، ارث بردن زمین، حکومت، هنجارهای اجتماعی و عدالت صادر می‌کند.