خودصداها

{idiophones} [موسیقی] رده ای از سازها که تولید صدا در آنها با ارتعاش بدنۀ ساز صورت می گیرد

خودصداها یا ایدیوفون ها ( به انگلیسی: idiophones ) رده ای از سازهای موسیقی در طبقه بندی هورن بوستل - زاکس هستند. در این رده، تولید صدا با ارتعاش بدنهٔ ساز صورت می گیرد. صدای این گروه از سازها از طریق بدنهٔ ساز و با ضربه زدن، مالش دادن، کشیدن یا لرزاندن قطعات ساز تولید می شود و نه از طریق ارتعاش سیم یا دمیدن هوا.
خودصداها را می توان براساس نوع تولید صدا به این بخش ها تقسیم کرد:
• ضربه ای: این نوع از سازهای خودصدا، با ضربه زدن اجزای ساز به یکدیگر تولید صدا می کنند. مانند قاشقک و سنج که با ضربهٔ یک جفت از آن ها به هم، صدایی ساده یا زنگ دار ایجاد می شود.
• سایشی: در این نوع، با سایش بخش مرتعش ساز ایجاد صدا می شود؛ مانند اره موزیکال و آرمونیکا.
• ضربی: با ضربه زدن توسط جسم دیگری مثل چوب، چکش و پتک به صدا در می آیند. مثل: زنگ و گُنگ.
• انقباضی
• خراشی: خراش دادن جسم مرتعش توسط یک جسم غیر مرتعش ایجاد صدا می کند.
• تکانی: با لرزاندن و تکان دادن سریع ساز، صدا ایجاد می شود مثل ماراکاس
• کوبشی: کوبیدن جسم در سطحی مثل زمین.

رده‏ای از سازها که تولید صدا در آنها با ارتعاش بدنۀ ساز صورت می‏گیرد.

💡 درام کیت (به انگلیسی: Drum Kit) که درام سِت یا درام نیز خوانده می‌شود، مجموعه‌ای از طبل‌ها و دیگر سازهای کوبه‌ای (به‌طور معمول سنج) است که توسط یک نوازنده و با استفاده از دو چوبک طبل نواخته می‌شود و پدال‌هایی از طریق حرکت پا نواختن بیس درام (به انگلیسی: Bass Drum) و سنج های-هت را کنترل می‌کنند. یک درام ست ترکیبی از چندین طبل (که به صورت کلاسیک به عنوان پوست‌صداها، از ردهٔ دو سیستم دسته‌بندی هورن‌بوستل-زاکس شناخته می‌شوند) و خودصداها (به صورت خاص سنج‌ها) است. با این‌حال یک درام ست می‌تواند دارای اجزای دیگری همچون بلوک چوبی یا زنگوله (که در سطح ۱ سیستم دسته‌بندی هورن‌بوستل-زاکس قرار دارد) باشد. با ورود به دهه نخست هزاره سوم میلادی، برخی از درام‌ست‌ها به سازهای الکترونیکی (که در سطح ۵۳ سیستم هورن‌بوستل-زاکس قرار دارند) مجهز شدند. همچنین در این دوران هر دو حالت درام‌ست‌های دوگانه (ترکیبی از سازهای آکوستیک و الکترونیک) و تماماً الکترونیک مورد استفاده آهنگسازان قرار می‌گیرند.