حیدر حلی

حیدر حلی. [ ح َ دَ رِ ح ِل ْ لی ] ( اِخ ) ابن داود حلی حسینی. شاعر اهل بیت پیغمبر در کشور عراق، دانشمندی سخنور بود. مولد و وفات وی در حله و مدفن او در نجف است. در کودکی پدر را از دست داد و در دامان عم خود مهدی بن داود پرورش یافت. دیوان شعر او بنام «الدر الیتیم » منتشر شده است و نیز کتابی دارد بنام العقد المفصل فی قبیلة المجد المؤثل و این مشتمل است بردو جزء و بچاپ رسیده است. مشهورترین اشعار او اشعارحولیات است که در مرثیه حضرت ابوعبداﷲ حسین بن علی ( ع ) سروده است. ( الاعلام زرکلی ). رجوع به حلیةالبشر ( نسخه خطی ) و مقدمه العقد المفصل و العراقیات شود.

ابن داود حلی حسینی شاعر اهل بیت پیغمبر در کشور عراق دانشمندی سخنور بود مولد و وفات وی در حله و مدفن او در نجف است.

💡 سید حیدر حلی، یا حیدربن سلیمان بن داود بن حیدر حلی (ژانویه ۱۸۳۱-ژانویه ۱۸۸۷)، از شعرای برجسته زمان خود بود. به دلیل سرودن مرثیه‌های بسیار در مورد امامان شیعه، لقب «شاعر اهل بیت» را به وی داده شده داده‌است. وی در زمینه شعر مذهبی، میان ویژگی‌های اهل‌بیت و «اوضاع سیاسی، اجتماعی، فرهنگی حاکم بر روزگار خویش،» پیوند برقرار نموده‌است. سید حیدر حلی در اشعار خود از قرآن و احادیث تأثیر پذیرفته و توصیف اهل بیت در اشعار او با «رویکرد غالباً حماسی و عاطفه‌ای نیرومند و متعادل» صورت گرفته‌است.