تئودوریک بزرگ

تئودوریک بزرگ. [ ت ِ ءُ دُک ِ ب ُ زُ ] ( اِخ ) پادشاه «اُستروگوتها» و پایه گذار سلطنت آنان در ایتالیا بود. وی بسال 455 م. متولد شد و در سال 471 بسلطنت رسید. عناوین ریاست قشون چریک، کنسول و معاونت امپراطوری را بدست آورد. از 488-490 م. ایتالیا را اشغال کرد و «اودوآکر» را در سال 493 کشت و فرمانروایی مطلقی برای خود ترتیب داد. امیری مطلع و پرحرارت بود و دو وزیر ارجمند «کاسیودور» و «بس » او را حمایت می کردند. وی برای درهم آمیختن گوتها و رومن ها کوشش بی نتیجه ای کرد. همسر دوم او خواهر «کلوویس » بود. تئودوریک در سال 526 م. درگذشت.

تئودوریک بزرگ ( به گوتیک:Þiudareiks، لاتین:Flāvius Theodericus، یونانی :، Θευδέριχος، انگلیسی باستان:Þēodrīc، نروژی باستان:Þjōðrēkr یا Þīðrēkr، فرانسوی:Théodoric ) ( زادهٔ ۴۵۴/۴۵۵ میلادی - مرگ ۳۰ اوت ۵۲۶ ) پادشاه استروگوت ها، فرمانروای ایتالیا، نائب السلطنه ی ویزیگوت ها بود.
تئودوریک، با نام دیتریک، قهرمان افسانه های ژرمن است.
Þiudareiks در زبان گوتیک به معنای فرمانروای مردمان است.
تئودوریک در نزدیکی دریاچه نویزیدلر زاده شد. پدرش تئودمیر شاه استروگوت ها بود. وی را در نوجوانی به عنوان گروگان به قسطنطنیه فرستادند. او در دربار امپراتوری روم شرقی آموزش هایی دید. در ۴۸۴ در نزد رومیان به مقام کنسولی رسید و به زودی به نزد مردمان خویش برگشت. در ۴۸۸ او پادشاه اوستروگوت ها شد.
اوستروگوت ها نیاز به سرزمینی برای زندگی داشتند، از این رو زنون، امپراتور روم شرقی آنان را تحریک کرد تا در ۴۸۸ میلادی به مرزهای امپراتوری روم غربی که به دست ژرمن‎ها افتاده بود، بتازند. تئودوریک در ۴۹۳ میلادی شهر راونا را گشود. در همان سال با اودوآکر پادشاه روم غربی پیمان صلحی را بست. به شادباش این پیمان جشنی برپا شد؛ در میانه ی همین بزم بود که تئودوریک، اودوآکر را در حالی که به سلامتیَش باده می نوشید، با دستان خویش کشت.
وی با خواهر کلوویس یکم، پادشاه فرانک ها ازدواج کرد و بدین سان با آنان متحد شد. در ۵۲۳ او بخش جنوبی بورگونی را نیز به مرزهای خود افزود.

💡 در ۴۷۶ میلادی اودوآکر، آخرین امپراتور روم غربی را خلع کرد و در حقیقت با پشتوانهٔ امپراتور کنستانتینوپولیس یا همان روم شرقی، به‌طور رسمی خود را rex Italiae یا پادشاه ایتالیا خواند و چندین سال در واقع به‌طور خودمختار فرماندار ایتالیا تحت نظر امپراتوری روم شرقی بود و در این حین شهر ناپل نیز در حقیقت جزئی از قلمرو حکومتی او به‌شمار می‌رفت. در۴۹۳ میلادی ناپل پس از یک جنگ ۴ ساله حکومت گوت‌ها را به رهبری تئودوریک بزرگ پذیرفت. این سلطه تا ۵۳۶ میلادی دوام آورد. در سال ۵۳۶ میلادی، ناپل که شهری مهم برای روم شرقی به‌شمار می‌رفت بوسیلهٔ نیروهای نظامی روم شرقی و طی یک محاصرهٔ طولانی تسخیر شد. فرماندهٔ مشهور رومی، بلیساریوس از طریق کانالهای آبرسانی زیر زمینی شهر صدها سرباز را به داخل شهر فرستاد و از این طریق ناپل را تسخیر نمود. البته گوت‌ها توانستند چندی بعد در ۵۴۳ میلادی، با یک قیام دوباره شهر را پس بگیرند ولی در۵۵۳ میلادی، رومی‌ها دوباره شهر را تصرف کردند و بدینوسیله در ایتالیا تاریخ باستان به پایان رسید.