اشراب

اشراب. [ اِ ] ( ع مص ) دروغ بربستن بر کسی.یقال: اشربتنی ما لم اَشْرَب ْ؛ یعنی بربستی بر من آنچه نکرده ام. ( منتهی الارب ). اشرب بفلان؛ کذب علیه. ( اقرب الموارد ). || هر شتر را با قرین آن کردن. ( منتهی الارب ). اشرب ابله؛ جعل لکل جمل قریناً. ( اقرب الموارد ). || رسن را در گلوی اسبان رفتن. ( منتهی الارب ). اشرب الخیل؛ جعل الحبال فی اعناقها. ( اقرب الموارد ). || رسن را در گلوی کسی کردن. ( منتهی الارب ). اشرب فلاناً الحبل؛ جعله فی عنقه. ( اقرب الموارد ). || حب کسی با دل وی آمیخته بودن. ( منتهی الارب ). آمیختن. ( زوزنی ). اُشْرِب َ فلان ٌ حُب َّ فلان، ( بصیغةالمجهول )؛ خالط حبّه قلبه.( اقرب الموارد ). || اُشرب َ الابیض حمرة ( بصیغه مجهول )؛ ای علاه ذلک. ( منتهی الارب ). در اقرب الموارد این معنی بصیغه مجهول نیامده بلکه در ذیل معانی معلوم فعل آرد: اَشْرَب َ الثوب َ حمرةً؛ مزجها بلونه. || آب دادن. ( منتهی الارب ). اشربه؛ سقاه. ( اقرب الموارد ). || آب خوردن. ( منتهی الارب ). || اشربه؛ جعله یشرب. ( اقرب الموارد ). درخورانیدن. ( ترجمان علامه جرجانی ص 13 ). || تشنه شدن. ( منتهی الارب ). اشرب الرجل؛ عطش. ( اقرب الموارد ). || صاحب شتران سیراب و شتران تشنه شدن. از لغات اضداد است. ( منتهی الارب ). اَشْرَب َ؛ رویت ابله و عطشت. ضد. ( اقرب الموارد ). || اَشْرَب َ؛ حان لابله ان تشرب؛ هنگام آب خوردن شتر وی شده است. ( از اقرب الموارد ). نزدیک به آب خوردن رسیدن. ( منتهی الارب ). || سیر رنگ درخورانیدن جامه را و درخوردن آن. لازم و متعدی. ( منتهی الارب ). اشرب اللون؛ اشبعه. ( اقرب الموارد ). || اشرب ابله؛ قیدها. یقول الرجل لناقته: لاشربنک الحبال و النسوع و اشربوا ابلکم الاقران؛ ای ادخلوها فیها و شدوها بها. سمع صاحب الاساس من یقول: رفع یده فاشربها الهواء ثم قال بها علی قذالی. ( اقرب الموارد ).

دروغ بر بستن بر کسی. یا هر شتر را با قرین آن کردن. یا رسن را در گلوی اسبان رفتن. یا رسن را در گلوی کسی کردن.

💡 از آنچه گذشت روشن مى شود كه حرف باء در (بغضب ) به معناى إ لى است؛ يعنى چون در فعل (باءَ) معناى رجوع اشراب شده با حرف باء به معناى إ لى استعمال مى شود؛ چنان كه گاهى با خود إ لى استعمال شده، و چنين گفته مى شود: باءَ به و باءَ إ ليه؛ براين اساس حرف باء به معناى سببيّت نيست و مقصود از (باء بغضبٍ من اللّه )(1133) اين نيست كه از مقام عالى خود به سبب غضب الهى انحطاط معنوى كرد.

💡 رسوخ فسق و رسوب عصيان و اشراب دوستى دنيا كه راس هر خطيئه است در جان انسانباعث مى شود كه با هيچ عهدى تعهد قلبى حاصل نشود و اگر به حسب ظاهر پيمانى منعقد شد در اولين فرصت به نكث و نقض آن مبادرت شود. آنچه از آيهمحل بحث بر مى آيد اين است كه نقض ‍ عهد بعد از بستن پيمان بدون فاصله حاصل مى شود؛ زيرا تعبير (من بعد ميثاقه ) دلالت دارد بر وقوع نقض بعد از عهد بدون فصل و چنين نكث سريع و نقض فورى نشانه پايبند نبودن به اصل عهد است.