مرثد

مرثد. [ م َ ث َ ] ( ع ص ) مرد جوان مرد. ( منتهی الارب ). رجل کریم. ( متن اللغة ) ( اقرب الموارد ). || ( اِ ) شیر. ( منتهی الارب ). اسم است اسد را. ( از متن اللغة ). اسد. ( اقرب الموارد ).

مرد جوان مرد

💡 پيامبر صلى الله عليه و آله، مرثد را بر آنان امير ساخت و آنان را به توصيه هايىاعزام نمود. آنان، پس از آن كه از مدينه دور شده و به مكانى به نام ((رجيع )) رسيدند،مشركان خيانت و دشمنى خود را آشكار كرده و قصد جانشان نمودند.

💡 در آن گروه اصلا آمادگى نبود، يعقوبى گويد: هفتاد شتر و دو تا اسب يكىمال زبير و ديگرى مال مقداد بود، گويند، مرثد بن ابى مرثد نيز اسبى داشت، طبرسىفرموده: اكثر يارانش پياده بودند، هشتاد شتر و يك اسب داشتند، و چند نفر به نوبت برشتران سوار مى شدند رسول الله صلى الله عليه و آله وسلم نيز با مرثد بن ابىمرثد به نوبت از يك شتر استفاده مى كردند (188).

💡 از آن سپاه، ده تن قدم به جلو نهادند كه در ميانشان اسحاق بن حيات حضرمى و احبش بن مرثد، نواده علقمة بن سلامه، به چشم مى خوردند. راوى مى گويد: اولى پيراهن از تن امام بيرون كشيده بود و به پيسى مبتلا گشت. مرثد هم پس از آن واقعه ديرى نپاييد كه در جنگى، تيرى ناآشنا در قلبش نشست و به ديار عدمش فرستاد.

💡 مكى ها عدد خود رااز عبد الله بن كثير از مجاهد از ابن عباس از ابى بن كعب روايت كرده اند،مدنى ها براى خود دو جور عدد روايت كرده اند يكى به ابى جعفر مرثد بن قعقاع و شيبهبن نصاح منتهى مى شود. و روايت ديگرشان بهاسماعيل بن جعفر بن ابى كثير انصارى منتهى مى گردد.