فانتهى

[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
ف (۲۹۹۹ بار)نهی (۵۶ بار)

💡 793 - عن محمد بن مسلم عن احدهما عليه السلام فىقول الله عزوجل (فمن جاءه موعظه من ربه فانتهى فله ما سلف )قال: الموعظه التوبه.

💡 سپس راه را به روى توبه كاران باز گشوده، مى فرمايد: هر كس اندرز الهى به اورسد و (از رباخوارى ) خوددارى كند، سودهايى كه در سابق(قبل از حكم تحريم ربا) به دست آورده مال او است و كار او به خدا واگذار مى شود وگذشته او را خدا خواهد بخشيد (فمن جاءه موعظة من ربه فانتهى فله ما سلف و امره الىالله ).

💡 (نزل ابراهيم عليه السلام بجبل لبنان، و اقام به مده، فاشتاق الى الارضالمقدسه، فاوحى الله اليه: اصعد على راسالجبل و انظر، فما ادرك نظرك فهو مقدس، فنظر فانتهى نظره الى دمشق و فلسطين والاردن. رواه مقاتل و الكلبى ) (323)

💡 و بلكه تا اندازه اى همچنان در بينشان معمول بود، لذا خداى سبحان در اين سوره نيزبراى بار دوم به آنان دستور مى دهد كه از ربا خوارى دست بردارند، و آنچه از ربا كهدر ذمه بد هكاران مانده نگرفته و مطالبه ننمايند از همين جا روشن مى شود كه جمله(فمن جائه موعظه من ربه فانتهى فله ما سلف و امره الى اللّه...) چه معنائى مى دهد،و تفصيلش خواهد آمد.

💡 (و سابعا) اينكه: توبه هر چند كه محو مى كند از گناهان آنچه را كه محو مى كند وگو اينكه خداى تعالى در اين باره فرموده: (فمن جائه موعظه من ربّه فانتهى فله ماسلف و امره الى اللّه )