غلط کن

غلطکن. [ غ َ ل َ ک ُ] ( نف مرکب ) غلطکار: مغلاط؛ بسیار غلطگوی و غلطکن. ( منتهی الارب ). آنکه غلط و اشتباه کند و به خطا رود.

( صفت ) ۱ - آنکه غلط و اشتباه کند ۲ - بسیار غلط گوی.

💡 وگر تو گویی عیش من و تو هر دو یکیست غلط کنی که مرا عقلی و ترا نانیست

💡 دارم وصیّتی به تو ای دشمن دلم خواهم غلط کنی تو و گوشی به آن کنی