شوره بوم

شوره بوم. [ رَ / رِ ] ( اِ مرکب ) زمین شوره زار. زمین بی حاصل. ( ناظم الاطباء ). شوربوم. ( فرهنگ فارسی معین ):
دریغ است با سفله گفتن علوم
که ضایع شود تخم در شوره بوم.سعدی.- تخم در شوره بوم کاشتن؛ کنایه از کار بیهوده و بی حاصل کردن:
نیکویی با بدان و بی ادبان
تخم در شوره بوم کاشتن است.سعدی.

( اسم ) زمین شوره که در آن چیزی به عمل نیاید شوره زار.

💡 دریغ است با سفله گفت از علوم که ضایع شود تخم در شوره بوم

💡 گل کند گر شوره بوم و سبز گردد سنگ‌لاخ آورد حاصل اگر بید و دهد بر نارون

💡 باران که در لطافت طبعش خلاف نیست در باغ لاله روید و در شوره بوم خس

💡 شوره بوم از نیش کژدم خار خار مور او اژدر گز و عقرب شکار

💡 مشتاق غیر خار چه روید ز شوره بوم تا کی بدشت خار تمنا گریستن