سنان بن انس

[ویکی اهل البیت] این صفحه مدخلی از کتاب فرهنگ عاشورا است
از جنایتکاران جنگی در کربلا که در سپاه عمر سعد بود و آخرین لحظه، او نیزه ای بر امام حسین علیه السلام زد و آن حضرت از اسب بر زمین افتاد.
به نقل بیشتر مورخان، او سر مقدس امام حسین علیه السلام را از پیکر جدا کرد و بر نیزه افراشت.(برخی هم شمر یا خولی را گفته اند) بعدها نیز بخاطر همین جنایت، از ابن زیاد جایزه می طلبید.
جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، نشر معروف.

💡 فضاحت فاجعه كربلا به حدّى رسيد كه يزيد (لعين ) امراى لشگر نينوا را احضار نمود.شبث بن ربعى، مصائب بن وهيبه، شمر بن ذى الجوشن، سنان بن انس، خولى بن يزيد،قيس بن ربيع و چند تن ديگر نزد وى حاضر شدند. وى نخست متوجّه شبث بن ربعى شد وگفت: تو كشتى حسين عليه السلام را؟ وى چنين پاسخ داد لعنت خدا بر آن كسى كه حسينعليه السلام را كشت، من او را نكشتم.

💡 سنان بن انس در آخرين لحظات حيات امام از نزديك شدن هر يك از سپاهيان ابن سعد به حضرتش بشدت جلوگيرى مى نمود تا مبادا پيش از خودش كسى ديگر سر او را از بدن جدا نمايد! و چون خود به خواسته اش ‍ رسيد، سر مطهر آن حضرت را به خولى سپرد.

💡 سيد بن طاوس رحمه الله فرموده كه سنان بن انس لعنه الله پياده شد و نزد آن حضرتآمد و شمشيرش را بر حلقوم شريفش زد و مى گفت و الله كه من سر تو را جدا مى كنم ومى دانم كه تو پسر پيغمبرى و از همه مردم از جهت پدر و مادر بهترى پس سر مقدسش رابريد.

💡 بر روى هم، هفتاد سر مى شد. ابومخنف به سخن خود چنين ادامه مى دهد: حسين (ع ) كشته شد، در حالى كه مادرش فاطمه دختر رسول خدا بود. كشنده او سنان بن انس نخعى نام داشت و سر مطهرش را خولى بن يزيد به مقر فرماندارى آورد. و عباس، فرزند على بن ابى طالب، كه مادرش ام البنين دختر حزام بن خالد، نوه ربيعة بن وحيد بود، به دست زيد بن رقاد جهنى و حكيم بن طفيل سنبسى به شهادت رسيد.