سجاده نشین

سجاده نشین. [ س َج ْ جا دَ / دِ ن ِ ] ( نف مرکب ) کنایت از زاهد. عابد:
سجاده نشینی که مرید غم او شد
آوازه اش از خانه خمار بر آمد.سعدی ( طیبات ).آنانکه ریاضت کش و سجاده نشینند
گو همچو ملک سر بسماوات بر آرید.سعدی ( غزلیات ).عافیت چشم مدار از من سجاده نشین
که دم از خدمت رندان زده ام تا هستم.حافظ.

کنایت از زاهد عابد

💡 شیخ سجاده نشین را به سر راه بریم راهب میکده را واقف اسرار کنیم

💡 اندیشه طاعت نبود اهل ورع را سجاده نشین را سر اوراد نماندست

💡 سجاده نشین با وقاری بودم میخواره و رند و هرزه گردم کردی

💡 آن ماه که سجاده نشینان در او سجاده و تسبیح به خمار برند اوست

💡 فریادکه اندیشه موی کمر توست زنار میان، زاهد سجاده نشین را

💡 می ترسم ازان چشم سیه مست که آخر از راه برد صائب سجاده نشین را