زهاو

زهاو. [ زَ ] ( اِخ ) دهی از ناحیه کردنشین کرمانشاهان و همان زهاب حالیه است. ( از وفیات معاصرین بقلم علامه قزوینی مجله یادگار سال پنجم شماره 1 و 2 ). رجوع به ماده بعد شود.

💡 دن زهاوی یک فیلسوف دانمارکی است. وی هم‌اکنون استاد فلسفه در دانشگاه کپنهاگ و دانشگاه آکسفورد است.

💡 در کار بر روی این موضوعات، زهاوی با روانپزشکان، روانشناسان توسعه، و دانشمندان بودایی همکاری و بحث داشته‌است. منتقدان او شامل کسانی هستند که وجود خود یا وجود خودآگاهی قبل از تأمل را انکار می‌کنند.

💡 زهاوی در مورد پدیدارشناسی (به ویژه فلسفه ادموند هوسرل) و فلسفه ذهن می‌نویسد. وی در نوشته‌های خود به مباحثی از قبیل خود، خودآگاهی، بین الاذهانیّت و شناخت اجتماعی پرداخته‌است. وی همکار ژورنال پدیدارشناسی و علوم شناختی است. آثار زهاوی به بیش از ۲۵ زبان ترجمه شده‌است.

💡 از سال ۲۰۱۰، زهاوی بیشتر بر روی عواطف اجتماعی و موضوعات مربوط به هستی‌شناسی اجتماعی کار کرده‌است. او در مورد شرم، عواطف مشترک، تجربه به مثابه «ما»، قصدیّت جمعی، و اهمیت رابطهٔ من-تو نوشته‌است.

💡 زهاوی در چندین کتاب و مقاله از وجود و اهمیت خودآگاهی پیش از تأمل دفاع کرده‌است و به سود این دیدگاه استدلال می‌کند که زندگی تجربی ما واجد نوعی از خودآگاهی است که ابتدایی‌تر و بنیادی‌تر از شکلی از خودآگاهی است که فرد در انواع مختلف درون‌بینی می‌یابد. به‌طور کلی، زهاوی علیه رویکردهای مختلف تقلیل‌گرایانه نسبت به آگاهی موضع گرفته و بر اهمیت نظری سوبژکتیویته و منظر اول شخص اصرار دارد.