روشن جبین

روشن جبین. [ رَ / رُ ش َ ج َ ] ( ص مرکب ) آنکه جبین او روشن است. گشاده روی:
جبهه او را گشایشهایی از چین غضب
موج صیقل می کند روشن جبین آیینه را.صائب ( از آنندراج ).باد ز عدل شه روشن جبین
روی زمین غیرت خلد برین.؟ ( از حبیب السیر ).

آنکه جبین او روشن است

💡 می کشیم از تیر خوبان دردی درد آن چنان کز کف روشن جبینان باده روشن کشیم

💡 زیرک و روئین تن و روشن جبین چشم او چون جره بازان تیز بین

💡 از پدرآموز ای روشن جبین ربنا گفت و طلمنا پیش از این

💡 جبهه او را گشایش هاست از چین غضب موج صیقل می کند روشن جبین آیینه را

💡 صاف با آفاق کن صائب دل خود را که صبح مشرق خورشید از روشن جبینی می شود

💡 روشن جبین توست این یا خود طلوع کرده از مطلع سعادت ماه تمام نیمی