ره جوی

ره جوی. [ رَه ْ ] ( نف مرکب ) ره جو. راه جوی. که راه را بجوید. که در جستجوی راه باشد:
سپه دشمن او را رمه ای دان که در او
نه چراننده شبان است و نه ره جوی نهاز.فرخی.از اندیشه دل سبک پوی تر
ز رای خردمند رهجوی تر.اسدی.رجوع به راه جو و راه جوی شود.

ره جو. راه جوی. که راه را بجوید

💡 در ایامش مغل ره یافت این سوی به تاراج بضاعت گشت ره جوی

💡 وهم رنجور همی دارد ره جویان را ما خود او را به یکی عربده رنجور کنیم

💡 شیخ گفت او را چه ره جویی بجو یا شریعت یا طریقت بازگو

💡 عید آمد ره جویان رقصان و غزل گویان کان قیصر مه رویان زان قصر مشید آمد

💡 ره جوی و مکن تکیه بر این منزل گل جان ورز و مکن یاد دل بی حاصل

💡 الف ره جوی تا ابجد نظر کرد یقین اندر هجا کلّی گذر کرد