حق دار

حق دار. [ ح َ ] ( نف مرکب ) صاحب حق. محق. مستحق.
- امثال:
حق به حقدار می رسد.

۱. دارای حق، کسی که حق با اوست.
۲. آن که چیزی را به حق متصرف است.

💡 نقش حق داری جهان نخچیر تست هم عنان تقدیر با تدبیر تست

💡 ای صنم‌جوی صمدگو تا به‌کی در زبان حق داری و در دل وثن

💡 چنان حق دار ما را علم بیچون که بنمایم دمادم بیچه و چون

💡 اگر تو جان و دلت را بیاد حق داری همیشه جان و دلت در پناه الله ست

💡 شرم از حق دار ای رسوای دین تا بکی باشی چو گربه در کمین

💡 در فقر اگر دمی تو با حق داری سرمایهٔ عاشقان مطلق داری