لغت نامه دهخدا
تنار. [ ت َن ْ نا ] ( ع ص ) تنورگر. تنوری، مثله. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از ناظم الاطباء )( مهذب الاسماء ). سازنده تنور. ( از اقرب الموارد ).
تنار. [ ت ِ ] ( اِخ ) لویی ژاک... از شیمی دانان معروف فرانسه ( 1777-1857 م. ) و کاشف آب اکسیژنه. او پدر ادموند تنار است. رجوع به ماده بعد شود.
تنار. [ ت ِ ] ( اِخ ) فرزند لویی ژاک تنار است. وی در دانش شیمی و کشاورزی شهرت داشت. و اثر سولفوردو کاربن را برای دفعنوعی از حشره که شبیه به پشه درختی است. کشف کرد. رجوع به ماده قبل شود.
تنار. [ ت ِ ] ( اِخ ) نام باستانی ماتاپان، دماغه و غاری است در لاکونی که در منتهی الیه پلوپونز قرار دارد. ( از لاروس ): اهالی کرسیر... شصت کشتی جنگی تهیه کردند که به آبهای یونان بفرستند ولی از ترس شاه ایران ( خشایارشا ) بعد به فرمانده کشتی ها دستور دادند که پس از رسیدن به سواحل پلوپونز در محل پیلوس و تنار منتظر وقایع شوند. ( ایران باستان ج 1 ص 767 ). رجوع به همین کتاب ج 2 ص 1882 و 1883 و ج 3 ص 1976 شود.
