تخت بر

تخت بر. [ ت َ ب َ ] ( نف مرکب ) بَرنده تخت. تخت گیر. که تخت رباید و گیرد:
تخت بر، آن سر که بر او پای تست
بختور، آن دل که در او جای تست.نظامی.

برند. تخت تخت گیر که تخت رباید و گیرد.

💡 بگریست تخت بر مملکت شاه تاج بخش کاورد تخت افسر شاهی به گوهرش

💡 کرا گردون زند از تخت بر خاک کرا دوران رساند سر برافلاک

💡 سپارم به تو تاج و تخت و کلاه نشانم بر تخت بر پیشگاه

💡 چو بر تاج شاه آفرین خواندند بران تخت بر گوهر افشاندند

💡 چو روزی چند شد شه رخت بربست به جای تخت بر تابوت بنشست