تب سوزان

تب سوزان. [ ت َ ب ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) تبی شدید که حرارت بدن بیمار بحد نهایی صعود کند. تبی سخت: امیر را تب گرفت، تب سوزان و سرسامی افتاد. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 517 ).

تبی شدید که حرارت بدن بیمار بحد نهایی صعود کند.

💡 تب سوزان محبت که هلاکش گردم نگذارد که مرا موی به تن سبز شود

💡 رهرو عشق محال است که افسرده شود عرق سرد ندارد تب سوزان طلب

💡 از لب اظهار می گردد سبک درد گران از بدن بیرون تب سوزان به یک تبخال رفت

💡 از تب سوزان دل شبها چراغم روشن است نیست حاجت شمع دیگر بر سر رنجور من

💡 سوختن از تب سوزان محبت تابی ست تشنگی از چمن عشق، گل سیرابی ست