بهشتی روی

💡 زاهدی را کان بهشتی روی باشد در نظر در زمستان صائب از محراب گل می آورد

💡 از فروغ حسن، می گردد دل فولاد آب آن بهشتی روی، کوثر می کند آیینه را

💡 چه آتشی تو نمی‌دانم ای بهشتی روی که ذوق گریه عشق تو کرد آب مرا

💡 بهشتی روی اگر در گلشن آید تو پنداری که این خلدست و آن خور

💡 خوشم به گریه خونین که آن بهشتی روی سرشک تلخ مرا سلسبیل می داند

💡 گفتگوی آن بهشتی روی را بر لب میار تا نشویی صائب از سرچشمه کوثر زبان

💡 وقتی آن دختر با آن بهشتی روی و لبخندی که نور می‌تاباند وارد مجلس شد، همه حاضران برای لحظه‌ای از صحبت کردن بازماندند و به زیبایی او خیره شدند.

💡 او همیشه در اشعار خود از آن بهشتی روی یاد می‌کرد که گویی فرشته‌ای از آسمان‌های بلند بر روی زمین آمده تا دل‌های رنجور انسان‌ها را شاد کند.

💡 در میان انبوه جمعیت، او را با آن بهشتی روی و نگاهی که آرامش را به قلب‌ها می‌داد، به راحتی می‌شد شناخت و از دور تشخیص داد.