باینه

( باینة ) باینة. [ ی ِ ن َ ] ( ع ص، اِ ) بائنة. بائن. کمان نرم که زه آن نهایت دور باشد. ( آنندراج ). || چاه فراخ و ژرف. ( از آنندراج ) ( از منتهی الارب ). ج، بوائن. و رجوع به باین شود. || طلاقی که رجعت در آن درست نباشد. و هی فاعلة بمعنی مفعوله. ( آنندراج ) ( منتهی الارب ). و رجوع به باین شود.

کمان نرم که زه آن نهایت دور باشد

💡 زبانه غضب میر باز باینه گفت که این خسان را بر جان همی زنید شرر

💡 خوشدل شدم ز مغلطهٔ آن مرادِ دل جانم نجات یافت ز هجران باینه