یله گو

یله گو. [ ی َ ل َ / ل ِ ] ( نف مرکب ) یله گوی. بیهوده گوی. هرزه گو. ( یادداشت مؤلف ):
مپندار بر روز شب را مقدم
چو هر بی تفکر یله گوی عامی.ناصرخسرو.

💡 بر کسی شیفته ام باز من خام طمع که چو من سوخته خرمن یله کرده است بسی

💡 بر کران ریش تو و اندر میان... ون یله یله هار بینی سله سله مار

💡 که جاسوس رز آن یله کرد کوش بدان تا ببیند سپه را بهوش

💡 چون مسلسل شد سخن‌، پذرفت‌ آن شیر یله اابفلهمتغعلرا افکند اندر سلسله

💡 هر شاه که داشت دولت و بخت جوان هر دو یله کرد و خود برون شد زمیان

💡 یله کرد از آن سو که بُد آبِ مَرْغ ببست از سُوی دامنِ ریگ وَرْغ