گوی زر

گوی زر. [ ی ِ زَ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) گوی زرین. گوی که از زر باشد. || کنایه از آفتاب است. ( برهان قاطع ) ( انجمن آرا )( ناظم الاطباء ). شمس. خورشید. گوی زرین:
بدرد جیب آسمان و بر او
گوی زر آشکار بندد صبح.خاقانی.

گوی زرین. گوی که از زر باشد.

💡 بدو گفت ای زن تو آرام گیر چه گویی سخنهای نادلپذیر

💡 گر از سر کوی خویش گویی اکنون که بپر برو کرانی

💡 نفس ز سینه چنان بی تو می‌کشم دشوار که گویی از دل خود می‌کشم خدنگ ترا

💡 سرش را چو گویی برانداختی چنین خویشتن را فدا ساختی

💡 صبا بوی عراق آورد گویی که خوش گشت از نسیم او عراقی

💡 جهان را بی وفایی گرچه رسمست بساط عهد گویی در نوردست