لغت نامه دهخدا
گوهرتراش. [ گ َ / گُو هََ ت َ ] ( نف مرکب ) تراش دهنده گوهر. کسی که جواهر رامی تراشد و درخشنده می سازد. حکاک و جلادهنده گوهر.
گوهرتراش. [ گ َ / گُو هََ ت َ ] ( نف مرکب ) تراش دهنده گوهر. کسی که جواهر رامی تراشد و درخشنده می سازد. حکاک و جلادهنده گوهر.
( صفت ) آنکه جواهر را تراشد و درخشنده سازد حکاک و جلا دهند. گوهر.
💡 زمانی که گوهر سنگها به حالت راف یا تراش نخورده هستند، گوهرشناس ساختار بیرونی را مطالعه میکند؛ سنگ میزبان و تجمع کانی؛ و رنگ طبیعی و جلاء. در ابتدا، سنگ به وسیلهٔ رنگ آن، ضریب شکست، خاصیت بصری، وزن مخصوص، شاخص انکسار نور و آزمایش ویژگیهای درونی تحت بزرگنمایی شناسایی میشود.
💡 زمانی که گوهر سنگها به حالت راف یا تراش نخورده هستند، گوهرشناس ساختار بیرونی را مطالعه میکند؛ سنگ میزبان و تجمع کانی؛ و رنگ طبیعی و جلاء. در ابتدا، سنگ به وسیلهٔ رنگ آن، ضریب شکست، خاصیت بصری، وزن مخصوص، شاخص انکسار نور و آزمایش ویژگیهای درونی تحت بزرگنمایی شناسایی میشود.