گناه بخل

[ویکی فقه] گناه بخل (قرآن). بخل عبارت است از خودداری صاحب نعمت، از انفاق آنچه خداوند به وی ارزانی داشته در جایی که انفاق، محبوب و مطلوب است. طبق برخی آیات قرآن، بخل، سیئه و گناه می باشد.
بر مبنای برخی آیات سوره اسراء، بخل، سیئه و گناه، نزد خداوند می باشد:ولاتجعل یدک مغلولة الی عنقک.... «هرگز دستت را بر گردنت زنجیر مکن، (و ترک انفاق و بخشش منما) و بیش از حد (نیز) دست خود را مگشای، تا مورد سرزنش قرار گیری و از کار فرومانی». کل ذلک کان سیـئه عند ربک مکروها. «همه اینها گناهش نزد پروردگار تو ناپسند است».

💡 (فحشاء) به معنى هر كار زشت و بسيار قبيح است، و در اينجا به تناسب بحث، بهمعنى بخل و ترك انفاق كه در بسيارى از موارد، نوعى معصيت و گناه است آمده (هر چند واژهفحشاء در مواردى به معنى گناه بى عفتى آمده، ولى

💡 واجب است كه شخص پيامبر از هرچه موجب آلودگى و پستى و عار و ننگ او مى شود ماننددرشتى، خشونت، حسد، بخل، دنائت و پستى پدران، ناپاكى مادران و زن صفتى ونظاير اينها، پاك و منزه باشد. و نيز از گناهان كوچك و بزرگ به عمد يا به سهو،معصوم و محفوظ باشد. اينها همه بدين جهت است كه طبع مردم از وى رميده نگردد بلكه باميل و رغبت به فرمان او تن دهند.