کوچ و بلوچ

کوچ و بلوچ. [ چ ُ ب َ / ب ُ ] ( اِخ ) نام گروهی اند بیابانی که قافله ها زنند بیشتر تیرانداز باشند. ( لغت فرس اسدی ). این لغت از توابع است، و نام طایفه ای باشد از صحرانشینان که در کوههای اطراف کرمان توطن دارند و گویند اینها از عربان حجازند و حرفت ایشان جنگ و خونریزی و دزدی و راهزنی باشد. اگر احیاناً بیگانه ای نیابند یکدیگر را بکشند و مال یکدیگر را تاراج کنند و همچنین برادران و خویشان و قرابتان ودوستان با هم جنگ کنند و این فعل را بسیار خوب دانند. ( برهان ) ( آنندراج ). قُفص. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). قفص و بلوج معرب این دو کلمه است. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). گمان می کنم اصل این دو کلمه کوفچ و بلوچ باشد که از قدیم مشهور به دزدی بوده اند. در حدود العالم در شرح ناحیت کرمان و شهر وی گوید: بلوچ، مردمانی اند میان این شهرها [ شهرهای ناحیت کرمان ]میان کوه کوفج نشسته بر صحرا و دزدپیشه و شبان و ناپاک و خونخواره و این مردمان بسیار بودند و پناخسرو ایشان را بکشت به حیلتهای گوناگون. کوفچ مردمانی اند بر کوه کوفج و کوهیانند و ایشان هفت گروه اند و هر گروهی را مهتری است و این کوفجان نیز مردمانی اند دزدپیشه و شبان و برزیگر و از مشرق کوه کوفج تا مکران بیابان است. ( یادداشت ایضاً ). نام دو طایفه مجاور هم، ساکن کرمان است. ( حاشیه برهان چ معین ):
سپاهی ز گردان کوچ و بلوچ
سگالیده جنگ مانند غوچ.فردوسی.هم از پهلوی، پارس، کوچ و بلوچ
ز گیلان جنگی و دشت سروچ.فردوسی.آن تویی کور و تویی لوچ و تویی کوچ و بلوچ
آن تویی دول و تویی گول و تویی پای تو لنگ.لبیبی.اندر آن ناحیت به معدن کوچ
دزد گه داشتند کوچ و بلوچ.عنصری.دزدان کوچ و بلوچ بر ایشان زدند و مردم را بکشتند. ( تاریخ گزیده ). دزدان کوچ و بلوچ زیاده از هزار مردند. ( تاریخ گزیده ص 399 ). معزالدوله... با مردم کوچ و بلوچ جنگ کرد و دست چپ او در آن جنگ بینداختند. ( تاریخ گزیده ص 418 ). و رجوع به کوچ شود.
کوچ و بلوچ. [ چ ُ ب َ / ب ُ ] ( اِخ ) بعضی گویند موضعی است مابین صفاهان و کرمان. ( برهان ) ( آنندراج ).

💡 یاران و هم‌نشینان کردند کوچ و رفتند تنها در این بیابان ما چون نشسته باشیم

💡 زهی کوچ و زهی رحلت زهی بخت و زهی دولت من این را بی‌خبر گفتم حریفا تو خبر داری

💡 از آنجایی که ساکنان این شهرستان کوچ و قفص هستند در بسیاری از کتاب تاریخی این شهرستان به خیال قفص معروف بوده‌است. همچنین غالب جمعیتی که هم‌اکنون در این ناحیه زندگی می‌کنند فارس، بلوچ، و نژاد پرتقالی و انگلیسی و آفريقايي هستند.

💡 انوشیروان به سران سپاه می‌گوید الانان و هند را که بیگانه اند آرام ساختیم چگونه است که نمی‌توانیم سرزمین بلوچ و گیلان را که از ایرانشهر ند سرکوب و آرام سازیم. سرانجام انوشیروان مصمم به حمله به سرزمین و قوم کوچ و بلوچ می‌شود

💡 روستای خان‌کندی در گذشتهٔ نه چندان دور دارای ۱۸ خانوار با جمعیتی بالغ بر۱۵۰ نفر بوده اما به دلیل کوچ و مهاجرت اهالی به شهرهای بزرگ تعداد خانوارهای روستا به ۷ خانوار و جمعیت آن به کمتر از ۲۰نفر کاهش یافته‌ است.

💡 در بخش سوم داستان می‌بینیم که با کوچ و رفتن زنبورها صاحب زنبورها خانه خراب می‌شود.