لغت نامه دهخدا
کل چکاد. [ ک َ چ َ ] ( ص مرکب ) آنکه موی او از دو جانب پیشانی رفته است. اَجلَح. ( زمخشری، یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). || ( اِ مرکب ) رنج و آزار از کچلی سر. ( ناظم الاطباء ) ( از اشتینگاس ).
کل چکاد. [ ک َ چ َ ] ( ص مرکب ) آنکه موی او از دو جانب پیشانی رفته است. اَجلَح. ( زمخشری، یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). || ( اِ مرکب ) رنج و آزار از کچلی سر. ( ناظم الاطباء ) ( از اشتینگاس ).
آنکه موی او از دو جانب پیشانی رفته است.یا رنج و آزار از کچلی سر.
💡 قُله یا ستیغ یا چکاد، به بلندترین جای یک کوه گفته میشود. به عبارت دیگر، قله نقطهای بر سطح زمین است که ارتفاع آن از همه نقاط اطرافش بیشتر باشد.
💡 این رشتهکوه بخش مشخصی از فلات مرکزی اروپا است. بلندترین چکاد این رشتهکوه ۱۷۲۰ متر ارتفاع دارد.