کاریز کن

کاریزکن. [ ک َ ] ( نف مرکب ) مقنی و کاونده. ( ناظم الاطباء ). کمانه. کومش. قَناء. کاریزگر.

( صفت ) کسی که کاریز کند آنکه قنات حفر کند مقنی کاریز گر.

💡 کارزاری کاندر او شمشیر تو جنبنده گشت سربسر کاریز خون گشت آن مصاف کارزار

💡 این روستا در دهستان کاریزان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱٬۱۳۶خانوار) ۵٬۱۷۳نفر

💡 کاریز برده کوثر در حوض‌های ماهی پیوند کرده طوبی با شاخ‌های عرعر

💡 بسیاری از روستاهای منطقه براآن دارای کاریز بوده‌است که به آنها روستاهای «قنات آب» نیز می‌گفته‌اند.

💡 کاریز خون زدیدهٔ دشمن کند روان هر گه که دست را به‌سوی خنجر آورد

💡 مردم در آنجا اکثرا سنی حنفی و شیعه جعفری مذهبند و آب ایشان بیشتر از کاریز است.